woensdag 16 april 2014

Porknokkers Nieuw Koffiekamp nog steeds niet aan het werk in nieuw toegewezen werkgebied

IAmGold wacht op ministerie van NH voor aanleg weg naar werkgebied

Dreigt weer een escalatie rond Nieuw Koffiekamp.....

16-04-2014


Paramaribo - Goudzoekers van Nieuw Koffiekamp zullen waarschijnlijk niet binnen de afgesproken tijd in hun eigen werkgebied aan het werk kunnen. Rosebel Gold Mines/IAmGold is nog niet gestart met de aanleg van de weg naar het aan de goudzoekers toegewezen terrein. Dit bericht de Ware Tijd vandaag, woensdag 16 april 2014.

De Canadese goudmijnmultinational had samen met de goudzoekers en president Desi Bouterse op 7 februari besloten, dat de lokale mensen nog drie maanden goud mochten zoeken in de concessie van het goudbedrijf. Er was toen afgesproken dat Rosebel Gold Mines/IAmGold de lokale goudzoekers zou helpen met het aanleggen van een weg van veertien kilometers lengte.

‘We zijn al naar het gebied gegaan en hebben hierover een studie gedaan. Als we nu een weg moeten aanleggen, zal dat zes weken duren’, stelt Sharmila Jadnanansing, manager van legal en corporate affairs van Rosebel Gold Mines/IAmGold.

Of het bedrijf de Koffiekampers meer dan drie maanden gaat tolereren in haar concessie is onbekend. Jadnanansing verwijst naar de afspraak van drie maanden. Zij stelt verder, dat de Rosebel Gold Mines/IAmGold op 16 maart een brief heeft gestuurd naar het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen, dat groen licht moet geven om te starten met de werkzaamheden. Het goudbedrijf heeft echter nog geen reactie gekregen van het ministerie.

De manager vindt niet dat de overheid laks is, ze weet namelijk dat die bezig is de zaak aan te pakken. Volgens Jadnanansing zijn de kosten begroot op 500.000 Amerikaanse dollar.

Owen Pryor, voorzitter van de lokale goudzoekersorganisatie Makamboa, wenst nog geen commentaar te geven aan de krant. ‘Wij gaan woensdag vergaderen en zullen de pers daarna te woord staan.’

vrijdag 11 april 2014

In Pictures: Digging for gold in Mali - In Pictures - Al Jazeera English

(Bron foto's: Tanya Bindra/Al Jazeera)
In Pictures: Digging for gold in Mali - In Pictures - Al Jazeera English

11-04-2014  Al Jazeera,

Workers in Mali's small-scale gold mines toil long hours in dangerous conditions for little pay


Mali is Africa's third-largest producer of gold. Much of the production in the West African country takes place at large-scale mining projects owned by foreign corporations, but a significant portion of Mali's gold sector also consists of small-scale, labour-intensive, low-wage mining.

The work in these mines is largely unregulated. Children often work alongside parents, mines frequently collapse and workers are exposed to mercury and dust without protective gear.


Despite the hardships, many people flock to the gold mines in Mali's south and west to test their luck. Many came from elsewhere in Mali or from from neighbouring counties such as Burkina Faso, Guinea and Cote d'Ivoire, chasing after rumours about striking it rich.

Many parents encourage their children to work in order to contribute to household finances. Girls as young as six years old work in the mines, first coming as infants on their mothers' backs and later working in the rivers and small water holes. Meanwhile, young boys are often tasked with digging and carrying earth that may contain gold dust.

Most children in the mines do not go to school and they, as well as other workers, complain of back problems and difficulty breathing or seeing as a result of the dust. The use of mercury to extract gold is also highly hazardous as the toxic element is handled with the miners' bare hands.

Although gold prices have fallen over the past year and some large mining operations in the country have stopped or slowed production, gold mining still accounts for 20-25 percent of Mali's GDP. Nevertheless, nearly 40 percent of the population still lives below the poverty line, and Mali remains one of the poorest countries in the world.

One worker, Moussa Togola, claimed that sometimes he didn't make any money for weeks or even months, as his salary depends on the quantity of gold he finds. "I work hard every day, from sunrise to sundown. If people are making real money off of this gold, off of this work, it's certainly not me."

woensdag 9 april 2014

Belastingdienst jaagt op eigenaren skalians

Gedoogbeleid regering om belasting te kunnen innen

Overheid gaat niet over tot verwijderen goudpontons

09-04-2014


Paramaribo - De Belastingdienst is een actie gestart tegen de houders van skalians ofwel goudpontons, de boten die op het water aan goudwinning doen, die weigeren te voldoen aan hun betalingsverplichting. Samen met de douaane en de Commissie Ordening Goudsector (COG) is vandaag, woensdag 9 april 2014, beslag gelegd op enkele vaartuigen, meldt de commissie in een persbericht.

De minster van Financien, Andy Rusland, was in hoogst eigen persoon aanwezig bij de actie van de belastingdienst, de COG en de douane. Twintig belastingambtenaren zijn de komende vier dagen in Snesi Kondre, aan de Marowijnerivier. Het is de eerste stop op zoek naar belastingplichtige skalianhouders, staat in het persbericht.

De actie volgt, nadat eerdere oproepen aan de geregistreerde skalianhouders om belasting te betalen compleet werden genegeerd. Indien een boot wordt gesignaleerd, wordt de eigenaar opgeroepen met het geld over de brug te komen. Tot die tijd blijft het vaartuig in bezit van de politie.

Het is overigens verboden om in open wateren, zoals rivieren en het stuwmeer, goud te winnen. Naast in het innen van belasting zou de overheid moeten overgaan tot het verwijderen van de varende goudpontons en eventueel het in beslag nemen en de eigenaren beboeten.

Lees ook dit interessante artikel over skalians.

Noot:
Dit is echt het toppunt van gedoogbeleid: de regering weet dat het verboden is om in open wateren te mijnen. Met andere woorden: in rivieren en op het stuwmeer mag niet naar goud gezocht worden. Eigenaren van zogenoemde skalians zijn dan ook sowieso strafbaar. Maar, de overheid knijpt een oogje toe enkel en alleen om flinke sommen geld te kunnen laten innen door de Belastingdienst bij de eigenaren van de goudpontons. De Commissie Ordening Goudsector werkt hieraan mee. Dat is geen ordenen van de goudsector, maar de mogelijkheid creëren voor houders van skalians om de wet te overtreden onder toeziend oog van 'Paramaribo'.

maandag 7 april 2014

Kwik vergiftigt nog steeds Latijns Amerika - Mercury Still Poisoning Latin America

Informal gold mining is the main source of mercury emissions in Latin America. An artisanal gold miner in El Corpus, Choluteca along the Pacific ocean in Honduras. Credit: Thelma Mejía/IPSMercury Still Poisoning Latin America

 
07-04-2014  Inter Press Service   
                                                             
 
MEXICO CITY, Apr 7 2014 (IPS) - Latin America is not taking the new global agreement to limit mercury emissions seriously: the hazardous metal is still widely used and smuggled in artisanal gold mining and is released by the fossil fuel industry.

After the European Union banned exports of mercury in 2011 and the United States did so in 2013, trade in the metal shot up in the region.
“Mexico’s exports have tripled in the last few years,” Ibrahima Sow, an environmental specialist in the Global Environment Facility’s (GEF) Climate Change and Chemicals Team, told Tierramérica. “And activities like the extraction of gold from recycled electronic goods are on the rise.”

The global treaty on mercury was adopted in October 2013. It includes a ban on new mercury mines, the phase-out of existing mines, control measures for air emissions, and the international regulation of the informal sector for artisanal and small-scale gold mining.

But of the 97 countries around the world that have signed the Minamata Convention on Mercury – including 18 from Latin America and the Caribbean – only one, the United States, has ratified it, and 49 more must do so in order for it to go into effect.

Minamata is the Japanese city that gave its name to the illness caused by severe mercury poisoning. The disease, a neurological syndrome, was first identified there in the 1950s.
It was eventually discovered that it was caused by the release of methylmercury in the industrial wastewater from a chemical plant run by the Chisso Corporation. The local populace suffered from mercury poisoning after eating fish and shellfish containing a build-up of this neurotoxic, carcinogenic chemical.

The contamination occurred between 1932 and 1968. As of 2001, 2,265 victims had been officially recognised; at least 100 of them died as a result of the disease.

In Latin America, mercury is used in artisanal gold mining and hospital equipment. And emissions are produced by the extraction, refining, transport and combustion of hydrocarbons; thermoelectric plants; and steelworks.
It is also smuggled in a number of countries.

“It is hard to quantify the illegal imports,” Colombia’s deputy minister of the environment and sustainable development, Pablo Vieira, told Tierramérica. “Everyone knows that artisanal and small-scale mining uses smuggled mercury, mainly coming in from Peru and Ecuador, although hard data is not available.”

According to Colombia’s authorities, the mercury is smuggled through the jungle in the country’s remote border zones.

Mercury Watch, an international alliance which keeps a global database, estimated Latin America’s mercury emissions at 526 tonnes in 2010, with Colombia in the lead, accounting for 180 tonnes.

In an assessment published in 2013, the United Nations Environment Programme (UNEP) estimated that mercury emissions caused by human activities reached 1,960 tonnes in 2010, with artisanal mining as the main source (727 tonnes), followed by the burning of coal, principally from power generation and industrial use.

Artisanal gold mining is practised in at least a dozen Latin American countries, largely in the Andean region and the Amazon rainforest, but in Central America as well, UNEP reports.
Some 500,000 small-scale gold miners drive the legal or illegal demand for mercury.

Mexico and Peru have mercury deposits, but there is no formal primary mercury mining in the region. The extraction is secondary, because the mercury tends to be mixed with other minerals, or comes from the recycling of mercury already extracted and used for other purposes.

The biggest producers are Mexico, Argentina and Colombia, while the main consumers and legal importers are Peru, Colombia and Panama.

In 2012 Mexico, Argentina and Colombia headed the regional list of exporters of mercury and products containing the metal, according to Mercury Watch.

Mercury is naturally present in certain rocks, and can be found in the air, soil and water as a result of industrial emissions.
Bacteria and other microorganisms convert mercury to methylmercury, which can accumulate in different animal species, especially fish.

Mining industry laws in Bolivia, Costa Rica and Honduras ban the use of mercury.

And last year Colombia passed a law that would phase out mercury in mining over the next five years and in industry over the next 10 years.

Since November 2013, the Peruvian Congress has also been debating a draft law to eliminate mercury in mining and replace it in industrial activities.

According to UNEP, there were a total of 11 chlor-alkali plants operating with mercury technology in seven countries in the region in 2012. But several of the factories plan to adopt mercury-free technologies by 2020.

“The mercury content in products, the replacement of mercury, and the temporary storage and final disposal of mercury waste are significant aspects of mercury management,” Raquel Lejtreger, undersecretary in Uruguay’s ministry of housing, territorial planning and environment, told Tierramérica.

Uruguay imports products that contain mercury. But a mercury cell chlor-alkali plant operating in the South American country plans to convert to mercury-free technology, although financing to do so is needed.

GEF has provided funds to Uruguay and other countries in the region for the negotiation of the global treaty on mercury and for the adoption of alternative, mercury-free technologies. But there is still a long way to go.

This story was originally published Apr. 5 by Latin American newspapers that are part of the Tierramérica network.

zondag 6 april 2014

Jarenlange vernietiging Brownsberg Natuurpark door illegale goudzoekers oogluikend toegestaan door zowel regering als natuurbeschermingsorganisaties

Natuurgebied ten prooi aan illegale goudzoekers

Regering en natuurbeschermings- organisaties ontwikkelen geen beleid om natuurpark te beschermen

06-04-2014  Door: Paul Kraaijer (Obsession Magazine)


Paramaribo - Suriname wordt internationaal geroemd voor de wijze waarop zij haar tropisch regenwoud beschermd. Het is het groenste land ter wereld. Maar, er hangt een donkere wolk boven dat regenwoud. Al jarenlang worden grote gebieden in het Surinaamse achterland vernietigd door illegale goudwinning onder toeziend oog van de regering en natuurbeschermingsorgansaties. Het unieke Brownsberg Natuurpark, een van de belangrijkste toeristische trekpleisters, is zelfs deels veranderd in een maanlandschap met vele kraters. Het zwaar giftige kwik, dat door goudzoekers bij het goudwinningsproces wordt gebruikt, komt terecht in kreken en rivieren. Lokale gemeenschappen gebruiken het vervuilde kreek- en rivierwater om te baden, te wassen en om de vaat te doen. Maar, concrete acties vanuit de overheid en natuurbeschermingsorganisaties om het gebied te beschermen blijven uit.

In maart 2012 werd Suriname opgeschrikt door de publicatie van een fotoreportage, gemaakt door het Wereldnatuur Fonds Guianas (WWF Guianas), van illegale goudwinningsactiviteiten in het ruim 14.000 hectare grote Brownsberg Natuurpark. Het gebied heeft een bijzondere biodiversiteit. Zo vliegen er inmiddels 200 soorten dagvlinders rond en het aantal soorten aanwezige nachtvlinders zou schommelen tussen de 5.000 en 8.000, aldus maakte de Stichting Suriname Lepidoptera Instituut (SSLI), die al jaren onderzoek doet in het natuurpark naar de vlinderpopulatie, bekend in reactie op de fotoreportage. Daarnaast zijn er ook nog eens onder andere 350 soorten vogels, alle 8 apensoorten van het land en 40 soorten orchideeën te vinden.

Beheerder gedoogt goudzoekers
Politici en ook natuurorganisaties reageerden verbijsterd op het rapport. Maar, hoe oprecht was die verbijstering? Die politici en natuurorganisaties waren immers al jarenlang op de hoogte van de aanwezigheid van illegale goudzoekers, ook wel porknokkers genoemd, in het beschermde natuurgebied. Sinds de publicatie van dat rapport is er echter niets veranderd. Nog steeds zijn goudzoekers in het natuurpark actief. Het gebied is zo lek als een mandje. Zowel de regering als natuurbeschermingsorganisaties ondernemen nauwelijks actie om het gebied te beschermen. Men kijk naar en wacht op elkaar. De organisatie die feitelijk het gebied behoort te beschermen, de stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu), heeft zelfs de aanwezigheid van illegale goudzoekers gedoogd.

De afgelopen jaren zijn een aantal keren illegale goudzoekers uit het gebied verwijderd. De regering Venetiaan voerde in het gebied in september 2007 een zogenoemde 'Clean Sweep' operatie uit. Toenmalig verantwoordelijk minister Michael Jong Tjien Fa van het ministerie van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer was al in juli 2007 over de misstanden in het natuurpark geïnformeerd. Volgens hem was de toestemming die aan inwoners van de gemeenschap Brownsweg was gegeven om op kleine schaal goud in het natuurreservaat te winnen, misbruikt voor meer grootschalige commerciële goudwinning. Boswachters en jachtopzieners hadden gerapporteerd dat met zwaar materiaal complete heuvels werden ‘weggespoten’. Sommige goudzoekers bleken zelfs met vuurwapens op zak rond te lopen en enkele zouden zelfs gewapende bewakers in dienst hebben. Toenmalig minister Chandrikapersad Santokhi van het ministerie van Justitie en Politie kondigde aan een onderzoek in het gebied te laten instellen door het Korps Politie Suriname en het Nationaal Leger. Dat onderzoek leidde tot de eerste Clean Sweep actie.

Gedurende drie dagen werd het gebied uitgekamd door militairen, politie, bosopzichters van ’s Lands Bosbeheer en medewerkers van Stinasu. De aanwezige illegale goudzoekers werden gesommeerd het natuurpark onmiddellijk te verlaten. Enkele kampen van de goudzoekers werden vernield en er werd beslag gelegd op hun bezittingen. De autoriteiten hoopten hiermee te voorkomen dat de goudzoekers hun activiteiten toch weer zouden voortzetten.

De acties van de regering Venetiaan om een einde te maken aan het mijnen van goud in het beschermde Brownsberg Natuurpark, bleken vruchteloos te zijn geweest. Eind 2010 bleken weer goudzoekers te mijnen in het gebied.

De directeur van de Nationale Zoölogische Collectie Suriname, bioloog Paul Ouboter, liet op 13 augustus 2011 via de krant De Ware Tijd weten, dat illegale goudzoekers actief waren aan de Witikreek in het natuurpark. Er bleek een illegale weg te zijn aangebracht die leidde naar de zijtak van de Witkreek, waar veel toeristen komen. Ouboter toonde zich verontrust over de ontwikkelingen in het natuurpark. ‘In de hoofdkreek van de Witikreek merkte ik de laatste tijd al op dat ze steeds verder trokken. Nu ook bij de zijtak goud wordt gewonnen, moet er aan de rem worden getrokken’, aldus Ouboter tegenover de krant. Stinasu was niet bereikbaar voor commentaar. Deze stichting zou haar natuurpark moeten beschermen, maar zij bleek zich meer en meer te richten op het organiseren van ecoreizen dan op natuurbescherming en was dus feitelijk een onderneming geworden.

De strijd tegen de goudzoekers in het Brownsberg Natuurpark ging in maart 2012 door. Toen werd duidelijk dat de illegale goudzoekers in het gebied nog steeds een grote bron voor zorg waren voor de directeur van Stinasu, Frans Kasantaroeno. Weer moesten porknokkers uit het natuurpark verwijderd worden. ‘Het is de zoveelste keer in de geschiedenis van Brownsberg, dat er illegale gouddelvers worden ontruimd’, aldus Kasantaroeno tegenover de krant Times of Suriname. Volgens de directeur van de organisatie die het park zou moeten beschermen, kwamen de goudzoekers na een ontruimingsactie door de in december 2010 ingestelde presidentiële Commissie Ordening Goudsector snel weer in het gebied opduiken. ‘Je haalt ze weg, maar na enkele maanden komen ze toch weer.' Kasantaroeno zag als mogelijke oplossing het aanbieden van alternatieve werklocaties voor de ontruimde porknokkers.

Maar, hij viel op 12 maart 2012 door de mand. Hij bleek illegale goudzoekersactiviteiten in het door zijn organisatie te beschermen natuurgebied, Brownsberg Natuurpark, toe te hebben gestaan in ruil voor goud. Die dag verwijderde de Commissie Ordening Goudsector illegale porknokkers uit het natuurgebied. Volgens de goudzoekers hadden zij echter een mondelinge afspraak met Stinasu om twee maanden goud te delven in het natuurgebied, in ruil voor een deel van de goudopbrengsten. Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Gousector, bevestigde de handelwijze van de Stinasu-directeur. Natuurlijk schoot Kasantaroeno in de verdediging en ontkende goud te hebben ontvangen in ruil voor het toestaan van goudwinning in het Brownsberg Natuurpark. Een parlementslid wist echter te vertellen, dat de porknokkers beschikten over kwitanties als bewijs voor betaling. Hij was in het bezit van enkele kwitanties, met daarop een stempel van Stinasu, met een waarde van ongeveer vijftig gram goud, wat neerkomt op een bedrag van ongeveer tienduizend Surinaamse dollars. Kasantaroeno werd op 17 april 2012 door de politie gearresteerd.

Ruim een maand na de arrestatie van Kasantaroeno bleek dat zich nog steeds illegale porknokkers in het ‘geruimde’ Brownsberg Natuurpark bevonden. In de week van 14 mei 2012 deed zich een schietincident voor tussen een onbekend aantal porknokkers in het natuurpark en drie politieagenten. De agenten waren ter plekke om de actuele situatie in het natuurgebied in ogenschouw te nemen. Ondanks alle gedane toezeggingen van onder andere de Commissie Ordening Goudsector konden zich nog steeds porknokkers in het natuurgebied bevinden. Ook was nog steeds niet bekend wie de door ruim tweeduizend goudzoekers aangerichte schade in het natuurpark zou herstellen. De toekomst van het unieke natuurgebied zag er half mei 2012 nog steeds zeer onzeker uit.

Dweilen met kraan open
Waar velen voor vreesden werd bewaarheid begin september 2012. De krant Times of Suriname berichtte op 7 september, dat in het Brownsberg Natuurpark weer illegale goudzoekers aan het werk waren. Weer zou op grote schaal vernietiging van het natuurgebied plaatsvinden. Op zeker vijfentwintig locaties in het gebied zouden illegalen bezig zijn geweest in het gebied. Er werd aan kaalkap gedaan en met zwaar materieel was men bezig de grond om te ploegen op zoek naar goud, aldus de krant. De Stichting Natuurbehoud Suriname was op de hoogte van de situatie, maar kwam niet in actie. Gerold Dompig bevestigde dat de goudzoekers weer actief waren in het gebied. Hij noemde deze situatie dweilen met een open kraan.

Een dag later al, zaterdag 8 september, kwam Dompig plotseling met een wit konijn uit zijn hoge hoed. Zijn commissie en de Geologische Mijnbouwkundige Dienst (GMD) bleken een plan te hebben bedacht om 12.000 hectare grond in de omgeving van het natuurgebied ter beschikking te stellen aan de illegale goudzoekers. De autoriteiten wilden dit gebied conform de wettelijke regelingen ter beschikking stellen van de dorpsgemeenschap in het gebied. ‘Maar daar zijn er natuurlijk voorwaarden aan verbonden’, zo liet Dompig via de media weten. De goudzoekers moeten zich organiseren en zich houden aan een aantal criteria voor de bescherming van de natuur. Maar, het plan van de commissie en de GMD leek eerder op het belonen van illegale porknokkers die een natuurpark hadden vernietigd, in plaats van dat die goudzoekers voor hun gedrag beboet of veroordeeld worden. Anno april 2014 wachten de goudzoekers nog steeds op een nieuw werkgebied.

In de laatste week van november 2012 werd het natuurgebied getroffen door een brand. Een gebied van minstens vijftien hectare in het natuurpark brandde af. Tijdens twee verschillende veldbezoeken van studenten van de Anton de Kom Universiteit en het Instituut Opleiding Leraren werden branden en smeulend hout opgemerkt. Vermoedelijk was de brand door illegale goudzoekers aangestoken. Het was de studenten opgevallen dat het bos grenzend aan de goudvelden in brand stond. De brand trof vooral het zogenaamde rotssavannebos. De brandweer en de Commissie Ordening Goudsector werden meteen van de brand in kennis gesteld, maar de brandweer was niet in staat om naar het natuurgebied te gaan om de brand en smeulende resten te blussen. Iedereen hoopte op zware regenval......

Op 5 december 2012 maakte het Dagblad Suriname bekend dat de op 17 april gearresteerde directeur van Stinasu, Kasantaroeno, niet zou worden gedagvaard. Op 18 mei 2012 had de rechter-commissaris het verzoek van de advocaat van de ex-directeur tot in vrijheidstelling van zijn cliënt gehonoreerd. Kasantaroeno werd bij zijn voorgeleiding voor bewaring bij de rechter-commissaris in vrijheid gesteld met als verklaring, dat er geen ernstige bezwaren waren gevonden om hem langer vast te houden.

Beleid ontwikkelen
Afgelopen week trok het WWF Guianas weer eens aan de bel door te waarschuwen voor de aanwezigheid van illegale goudzoekers in het natuurpark. Maar, met het aan de bel trekken alleen kan het gebied niet worden gered. Regering en natuurbeschermingsorganisaties zouden het initiatief moeten nemen om een gezamenlijk beleid te ontwikkelen. Een beleid dat tot doel heeft het beschermen van het Brownsberg Natuurpark tegen de vernietigende goudwinningsactiviteiten van goudzoekers uit gemeenschappen in de omgeving van het gebied.

Maar, ook in algemene zin, een beleid om natuurgebieden in het land te beschermen tegen menselijke activiteiten en om het gebruik van kwik uit te bannen. Want het tropisch regenwoud en de biodiversiteit worden op dit moment ook door goudzoekers vernietigd in het oosten van het land (het zogenoemde Meriangebied bij het Nassau Gebergte) en in het zuidoosten van het land, vooral in de omgeving van het goudzoekersdorp Benzdorp aan de Lawarivier.

zaterdag 5 april 2014

NOS besteedt aandacht aan vernietiging Brownsberg Natuurpark door illegale goudzoekers

NOS-correspondent Boerboom trekt met Erlan Sleur natuurpark in

05-04-2014


Hilversum/Paramaribo - Eén van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Suriname, natuurpark Brownsberg, wordt bedreigd. In de grond zit goud. En dat trekt illegale goudzoekers aan.

Die graven hele stukken park af en de overheid doet weinig tot niets om de natuur te beschermen.

De Nederlandse NOS-correspondent in Paramaribo, Harmen Boerboom, trekt naar het natuurgebied met Erlan Sleur, die in 2012 voor het WWF Guianas vanuit een helicopter foto's van het gebied maakte, die werden opgenomen in een fotorapport.




Noot:
Eindelijk Nederlandse media-aandacht voor de vernietiging van het Brownsberg Natuurpark door illegale goudzoekers. Jammer dat NOS-correspondent op pad is gegaan met vermeend milieuactivist Erlan Sleur, die helaas zichzelf belangrijker vindt dan hetgeen waarover wordt gesproken, namelijk de vernietiging van de unieke Surinaamse biodiversiteit.
Boerboom had de korte oppervlakkige reportage ook alleen kunnen maken, omdat Sleur feitelijk weinig zaken weet te melden die u en ik ook weten. Kortom, weinig onthullend, maar natuurlijk wel goed dat de NOS hier eens aandacht aan schenkt. Hopelijk krijgt dit item een zogenoemde follow up met wat meer aandacht bijvoorbeeld voor het gebruik van kwik in het binnenland door goudzoekers........en de gevolgen daarvan.
Het zou alsdan overigens aan te raden zijn voor de NOS om in plaats van de 'deskundigheid' van Sleur gebruik te maken van de echte deskundigheid van biologen als Jan Mol of Paul Ouboter....
Overigens uit dit artikel en andere artikelen op dit blog blijkt, dat de overheid en ook zogenoemde/zogenaamde natuurbeschermingsorganisaties al jaren op de hoogte zouden moeten zijn van de aanwezigheid van illegale goudzoekers in het natuurgebied....... en tot de dag van vandaag wordt niets ondernomen om dit gebied te beschermen.

vrijdag 4 april 2014

Suriname traag met ratificeren VN Minamata kwikverdrag

Alle Zuid-Amerikaanse landen hebben al handtekening geplaatst

Suriname lijkt zich geen raad te weten met kwik

04-04-2014


Paramaribo - Suriname is het enige land in Zuid-Amerika, dat nog geen handtekening heeft gezet onder de conventie tot het ratificeren van het Minamata verdrag dat betrekking heeft op kwikgebruik. Het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) is vorig jaar van start gegaan met een project, dat als doel heeft een beleidsdocument te ontwikkelen voor de regering, over het wel of niet ratificeren van het Minamata verdrag.

Het NIMOS heeft veldonderzoek gedaan en gesproken met relevante betrokkenen, om de huidige situatie van het gebruik van kwik in Suriname, in kaart te brengen. Vandaag, 4 april 2014, werd een bijeenkomst gehouden, waarin de resultaten van dit onderzoek bekend zijn gemaakt, aldus bericht De West.

Gwendolyn Smith was hoofd van het onderzoeksteam. Ze vertelde dat kwik bij veel bedrijfstakken wordt gebruikt. Zo wordt het in de industrie gebruikt bij de productie van chloor, verf, papier en goud. In de cosmetica wordt het gebruikt bij producten ter verzorging van de ogen en juwelen. Al deze en meer actoren wijzen vaak met de vinger naar elkaar als het gaat om wie de hoofdschuldige is van de grootschalige kwikvervuiling in Suriname. Vooral de kleinschalige gouddelvers worden op de korrel genomen. Deze kleinschalige gouddelvers hebben vaak hun eigen regels als het gaat om de omgang met kwik. Kwik is uitzonderlijk giftig en richt ernstige schade aan vitale organen zoals het zenuwstelsel, hersenen, nieren en lever. De schade die kwik doet is onomkeerbaar.

Kwikatomen binden met bepaalde aminozuren in een eiwit in het lichaam, waardoor de structuur hiervan onherstelbaar beschadigd wordt. De kleinschalige gouddelvers hebben vaak geen verstand van deze slechte bijwerkingen en weten ook niet hoe ze het beste om kunnen gaan met kwik, dat niet meer actief is. In de kleinschalige goudsector werd in 2012 ongeveer 21.000 kilo goud gewonnen. De schattingen van de verhoudingen lopen zeer uiteen, van 1 tot 7 kilo kwik voor een kilo goud. Dit zou betekenen dat in de kleinschalige goudsector in 2012 tussen de 21.000 en 147.000 kilo kwik is gebruikt.

Van de opbrengst van elke kilo goud gaat momenteel 1% naar de staatskas. In de buurlanden ligt dit percentage tussen 3 en 7%. Voor het importeren van kwik is officieel een vergunning nodig. In de praktijk wordt deze vergunning niet gebruikt. Officieel is er geen kwik aanwezig in Suriname, omdat de vergunning niet is gebruikt. De onderzoekers vermoeden dat het kwik vanuit Guyana en Brazilië het land in wordt gesmokkeld.

Het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) beschikt niet over voldoende mensen, kennis en technologie om toe te zien op het gebruik van kwik en de gevolgen hiervan. Verder ontbreekt goede wet- en regelgeving op het gebied van milieu. Zo is er nog altijd geen milieuwet in Suriname. Het Korps Politie Suriname (KPS) kan nu alleen optreden op basis van de Hinderwet, Arbeidsinspectiewet en Visinspectiewet. Het doel van de Hinderwet is het reguleren van inrichtingen die gevaar, schade of hinder kunnen veroorzaken. Overtreding hiervan is vaak moeilijk aan te tonen.

In een gesprek met De West zegt directeur van het NIMOS Cedric Nelom, dat hij graag ziet dat de private sector meer versterkt wordt. Hij heeft het idee dat de focus te veel ligt op het versterken van de overheid, terwijl volgens hem juist de private sector een belangrijke rol is toegedaan. Over de Milieuwet zegt hij dat het concept hiervan momenteel bij de Raad van Ministers ter behandeling ligt. Hij zal zich met lobbyactiviteiten inzetten voor een snelle en doelmatige invoering van deze wet.

Noot:
Hoe is het mogelijk dat Suriname weer eens het 'lelijke eendje' in Zuid-Amerika is? Waarom is het landen als Colombia, Guyana en Brazilië wel gelukt om het Minamata verdrag al te ratificeren, landen waar de autoriteiten met dezelfde problemen rond kwik te maken hebben als in Suriname. Het NIMOS had in een veel eerder stadium al in actie moeten komen. Maar, traag handelen lijkt synoniem voor Suriname...... Een land waar kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning al vele jaren door de regering wordt gedoogd en waar geen enkele concrete actie wordt ondernemen om kwik uit te bannen. Nimmer zijn er gerichte acties geweest in goudwinningsgebieden door bijvoorbeeld het Korps Politie Suriname en het Nationaal Leger om kwik in beslag te nemen en om de gebruikers ervan te beboeten. De eerste goudzoeker die kwik gebruikt moet nog voor een rechter verschijnen. Suriname maakt zich met dit trage handelen wat betreft het Minamata verdrag weer eens ronduit belachelijk. Hieruit blijkt ook weer eens dat Suriname overduidelijk met kwik in de maag zit.