De overheid en het Basel Convention Regional Center for the Caribbean (BCRC) hebben de handen ineengeslagen om het kwikgebruik in de goudsector in Suriname te verminderen. Om dit doel te bereiken, heeft de overheid stappen ondernomen om het Minimataverdrag te ratificeren. In dit verdrag wordt de focus gelegd op de controle en het grensoverschrijdende transport van gevaarlijk afval, zoals kwik, en het vernietigen daarvan. Dit bericht De West in haar editie van gisteravond, maandag 20 juni 2016.
Volgens Haydi Berrenstein, coördinator en adviseur Milieubeleid, een werkarm van het Kabinet van de President, zal dit verdrag Suriname helpen om fondsen te werven, om het milieu veilig te maken en bewustwording kweken bij de gemeenschap. De overheid zit inmiddels al in de uitvoeringsfase van het ratificeren van het verdrag.
Berrenstein noemt het bedrijf Grassalco als goed voorbeeld voor het toepassen van een veilige methode van goudwinning waar kwik niet aan te pas komt, namelijk het gebruik van een schuddende tafels. Het bedrijf Sarafina werkt in het binnenland overigens al langere tijd met zogenoemde schuddende tafels (shaking tables) bij het proces van goudwinning. Dat is een van de vereisten die in het Minimataverdrag is opgenomen.
In het verlengde hiervan organiseerde de overheid in samenwerking met het BCRC de workshop ‘Mercury Storage & Disposal project Suriname’ , waar zij met verschillende stakeholders brainstormde over het kwikvraagstuk. Een op een gesprekken tussen stakeholders en het BCRC-team werden gevoerd, waarbij de vragen wat gebeurt met kwik en hoe vindt de opslag plaats, centraal stonden.
Berrenstein gaf te kennen, dat de douane aangeeft, dat kwik niet via de officiële kanalen naar binnen komt, en dus op een illegale manier. Er is ook teruggekoppeld met de politie om na te gaan, wat ze doet met onderschepte hoeveelheden kwik en waar die wordt opgeslagen en wat er gebeurt met de personen die de wet overtreden. Berrenstein zegt dit naar aanleiding van de reeds onderschepte kwik te Burnside. Volgens Berrenstein kan men in Suriname heel gemakkelijk komen aan kwik en dat moet veranderen. 'Als je weet wat de kwik loop is, dus als je de informatie hebt, kan je goede actieplannen maken om mee te werken', aldus Berrenstein. Het artikel gaat niet in op de vraag waarom niet effectief wordt opgetreden op de goudvelden tegen het gebruik van kwik in het binnenland door de autoriteiten. Voor zover bekend is daar nog nooit een kilo kwik in beslag genomen, laat staan een goudzoeker voor het gebruik ervan beboet.
De driedaagse workshop wordt in drie landen georganiseerd die het Minimataverdrag nog niet hebben getekend namelijk, Suriname, Jamaica en Trinidad & Tobago. Diverse milieuinstanties en bedrijven die goud winnen waren voor de workshop uitgenodigd. Tijdens de workshop werd vooral aandacht geschonken aan de gevaarlijkste vorm van kwik die in water gevormd wordt door de werking van anaerobe organismen, die zonder zuurstof kunnen leven, namelijk metylkwik is. De kwik hoopt zich op en komt in ons lichaam terecht via besmette vis of vlees die wij eten.
De Basel Conventie kwam op 22 maart 1989 tot stand in Basel, Zwitserland, toen publieke aandacht werd gevraagd voor het fenomeen dat zich voordeed en wat inhield, dat er gevaarlijk afval afkomstig uit het buitenland werd gestort/geïmporteerd in landen zoals Afrika en bepaalde ontwikkelingslanden.
De doelen van het project en de workshop zijn het creëren van effectieve besluitvormingsprocessen op nationaal niveau, kennis opdoen van de kwikafval-loop en het raamwerk dat belangrijk is voor milieuvriendelijk beheer van kwik, bewustwording over kwikafval, overheden assisteren bij de uitvoering voor het milieuvriendelijk beheren van afval, ondersteuning bij Minamata Conventie en bewustwording met betrekking tot de gevaren en risico’s die kwik en kwikafval met zich meebrengen.
De overheid en het Basel Convention Regional Center for the Caribbean (BCRC) hebben de handen ineengeslagen om het kwikgebruik in de goudsector in Suriname te verminderen. Om dit doel te bereiken, heeft de overheid stappen ondernomen om het Minimataverdrag te ratificeren. In dit verdrag wordt de focus gelegd op de controle en het grensoverschrijdende transport van gevaarlijk afval, zoals kwik, en het vernietigen daarvan. Dit bericht De West in haar editie van gisteravond, maandag 20 juni 2016.
Volgens Haydi Berrenstein, coördinator en adviseur Milieubeleid, een werkarm van het Kabinet van de President, zal dit verdrag Suriname helpen om fondsen te werven, om het milieu veilig te maken en bewustwording kweken bij de gemeenschap. De overheid zit inmiddels al in de uitvoeringsfase van het ratificeren van het verdrag.
Berrenstein noemt het bedrijf Grassalco als goed voorbeeld voor het toepassen van een veilige methode van goudwinning waar kwik niet aan te pas komt, namelijk het gebruik van een schuddende tafels. Het bedrijf Sarafina werkt in het binnenland overigens al langere tijd met zogenoemde schuddende tafels (shaking tables) bij het proces van goudwinning. Dat is een van de vereisten die in het Minimataverdrag is opgenomen.
In het verlengde hiervan organiseerde de overheid in samenwerking met het BCRC de workshop ‘Mercury Storage & Disposal project Suriname’ , waar zij met verschillende stakeholders brainstormde over het kwikvraagstuk. Een op een gesprekken tussen stakeholders en het BCRC-team werden gevoerd, waarbij de vragen wat gebeurt met kwik en hoe vindt de opslag plaats, centraal stonden.
Berrenstein gaf te kennen, dat de douane aangeeft, dat kwik niet via de officiële kanalen naar binnen komt, en dus op een illegale manier. Er is ook teruggekoppeld met de politie om na te gaan, wat ze doet met onderschepte hoeveelheden kwik en waar die wordt opgeslagen en wat er gebeurt met de personen die de wet overtreden. Berrenstein zegt dit naar aanleiding van de reeds onderschepte kwik te Burnside. Volgens Berrenstein kan men in Suriname heel gemakkelijk komen aan kwik en dat moet veranderen. 'Als je weet wat de kwik loop is, dus als je de informatie hebt, kan je goede actieplannen maken om mee te werken', aldus Berrenstein. Het artikel gaat niet in op de vraag waarom niet effectief wordt opgetreden op de goudvelden tegen het gebruik van kwik in het binnenland door de autoriteiten. Voor zover bekend is daar nog nooit een kilo kwik in beslag genomen, laat staan een goudzoeker voor het gebruik ervan beboet.
De driedaagse workshop wordt in drie landen georganiseerd die het Minimataverdrag nog niet hebben getekend namelijk, Suriname, Jamaica en Trinidad & Tobago. Diverse milieuinstanties en bedrijven die goud winnen waren voor de workshop uitgenodigd. Tijdens de workshop werd vooral aandacht geschonken aan de gevaarlijkste vorm van kwik die in water gevormd wordt door de werking van anaerobe organismen, die zonder zuurstof kunnen leven, namelijk metylkwik is. De kwik hoopt zich op en komt in ons lichaam terecht via besmette vis of vlees die wij eten.
De Basel Conventie kwam op 22 maart 1989 tot stand in Basel, Zwitserland, toen publieke aandacht werd gevraagd voor het fenomeen dat zich voordeed en wat inhield, dat er gevaarlijk afval afkomstig uit het buitenland werd gestort/geïmporteerd in landen zoals Afrika en bepaalde ontwikkelingslanden.
De doelen van het project en de workshop zijn het creëren van effectieve besluitvormingsprocessen op nationaal niveau, kennis opdoen van de kwikafval-loop en het raamwerk dat belangrijk is voor milieuvriendelijk beheer van kwik, bewustwording over kwikafval, overheden assisteren bij de uitvoering voor het milieuvriendelijk beheren van afval, ondersteuning bij Minamata Conventie en bewustwording met betrekking tot de gevaren en risico’s die kwik en kwikafval met zich meebrengen.
COLUMN: Hok beschermde belangen, Dodson heeft maling aan belangen en eigenaren pontons
NPS-voorzitter doet ook, misplaatste, duit in het jammerzakje
08-09-2015 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant
Waartoe tijdens de regering Bouterse-Ameerali, 2010-2015, door de minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Jim Hok (PALU, Progressieve Arbeiders en Landbouwers Unie), geen enkele actie werd ondernomen en ook niet de presidentiële Commissie Ordening Goudsector daar opdracht toe gaf, dat heeft zijn opvolger Regilio Dodson (DOE, Democratie en Ontwikkeling in Eenheid) al binnen een maand na zijn aantreden wel gedaan: de goudpontons ofwel scalians op het stuwmeer bezoeken en korte metten met ze maken. Dodson verdient een milieuvriendelijke pluim. Hij toont ballen, heeft schijnbaar lak aan alles en iedereen. Heeft oog voor de biodiversiteit en de gezondheid van bewoners rond het stuwmeer.
Pokie in de voetsporen van Asabina
Het is een mooi succes voor Dodson. De goudpontons moeten van het stuwmeer verdwijnen en het meer moet een beschermd gebied worden. Tijdens zijn bezoek aan zo'n acht scalians op het stuwmeer werd hij onder andere vergezeld van het ABOP-Assembleelid Diana Pokie, afkomstig uit Brownsberg. Zij lijkt het roer in het parlement als het gaat om milieu-issues in het binnenland te hebben overgenomen van de uit het parlement vertrokken Ronnie Asabina (BEP), die de afgelopen regeerperiode diverse malen, tevergeefs, aandacht in het parlement heeft gevraagd voor de drijvende goudfabrieken op het stuwmeer en op een aantal rivieren. Het was deze keer Pokie die 27 augustus in De Nationale Assemblee aandacht vroeg voor de aanwezigheid van goudpontons op het stuwmeer. En het waren haar opmerkingen en vragen aan het adres van Dodson die de bewindsman deden doen besluiten om zelf het stuwmeer op te gaan en dat gebeurde vrijdag 4 september.
Jammerende 'voorgangers'
Waar de een succes heeft, Dodson, beginnen anderen, zoals Hok te jammeren. Hok was niet zo blij met publieke opmerkingen van Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Goudsector. Die had namelijk verklaard feitelijk nooit tegen de goudpontons te hebben kunnen optreden, omdat hij daartoe moest wachten op instructies vanuit het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen ofwel van toenmalig minister Hok. Neen, reageerde Hok meteen, de commissie valt rechtstreeks onder het Kabinet van de President en kennelijk kreeg Dompig ook geen instructies vanuit dat kabinet, lees de president. Overigens werd vanuit de zijde van de regering de afgelopen jaren steeds verkondigd, dat het zo lastig is om de (identiteit van) eigenaren van pontons te achterhalen. Maar, aan de andere kant konden eigenaren wel forse belastingaanslagen ontvangen en daarmee de staatskas wat aanvullen. Werden die milieu vernietigende scalians daarom door de regering Bouterse-Ameerali gedoogd en niet verwijderd? Op een van de door Dodson bezochte goudpontons was zelfs een plakkaat zichtbaar met daarop de naam van de eigenaar....... Een van de eigenaren van een goudponton is Sarafina NV. Juist dit goudwinningsbedrijf opereert in het binnenland met milieuvriendelijke winningsmethoden. Maar, op het water blijkt dat milieuvriendelijke te zijn verdwenen. Hoe geloofwaardig is de eigenaresse van dit bedrijf, Claudetta Toney? En een andere eigenaar heet Pieter Peneux. Toch niet toevallig familie van de nieuwbakken minister van Onderwijs, Wetenschappen en Cultuur, Robert Peneux?
Kinderachtige reactie van oud-minister Rusland
Als klap op de vuurpijl vond een andere oud-bewindsman van Natuurlijke Hulpbronnen het ook nodig om op een werkelijk kinderachtige wijze te moeten reageren op het kordate optreden van Dodson. Gregory Rusland, voorzitter van de Nationale Partij Suriname (NPS), toonde met zijn reactie weer eens aan waarom het zo slecht gaat met zijn partij. Wie kan hem nog serieus nemen? Hij zei maandag 7 september in het Dagblad Suriname 'niets speciaals' te zien in het optreden van Dodson.
Toen de NPS-voorzitter tussen 2005 en 2010 de scepter zwaaide op NH, werd volgens hem hard opgetreden tegen goudpontons. Hij beweert op tijd tegen de pontons te hebben opgetreden.Maar, was dat wel zo. Neen. ‘Daarom zult u vanuit de coalitie ook horen, dat toen men in 2010 overnam er nul scalians waren op het stuwmeer. Dit, omdat wij het pertinent verboden hadden. Rond 2008 kreeg ik de informatie dat men bezig was een scalian op de Corantijnrivier op te zetten. Ik heb direct ingegrepen. De scalian was niet eens afgebouwd. Ik heb ervoor gezorgd dat die uit het gebied verwijderd werd. Wat de scalians betreft, hadden wij dus een strak beleid. Als we merken dat in de afgelopen vijf jaar, acht scalians op het meer, met allerlei gevolgen van dien voor ons milieu, intrek hebben genomen, rest er niets anders dan direct op treden. Feit is, dat wij onder de vorige regering deze situatie hebben gekregen. Zij moeten dus de situatie die zij zelf hebben gecreëerd rechtzetten. Wij moeten weer naar de situatie zoals wij het hebben achtergelaten. Er moet geen enkele scalian op het meer zijn’, aldus de NPS-voorzitter.
Leugentje voor bestwil of geheugenprobleem
Rusland beweert dus glashard 'rond 2008' (het is slecht gesteld met zijn geheugen) direct te hebben ingegrepen inzake een ponton op de Corantijnrivier. Maar, hij heeft toen niet ingegrepen. In de eerste week van mei 2008 werd duidelijk, dat het Braziliaanse goudponton op de Corantijnrivier was vertrokken. Het vaartuig was vermoedelijk richting Nickerie gevaren. Aan boord waren Guyanezen werkzaam. Dus, geen sprake van welke actie dan ook van Rusland.
Verder werd tijdens zijn regeerperiode ook een goudponton in aanbouw waargenomen in de maanden april, mei en juni 2007 op de Corantijnrivier in de nabijheid van Apoera. Aan boord zouden zes Braziliaanse mannen en twee vrouwen zijn geweest. Rusland was in geen velden en wegen te bekennen.
Volgens een artikel in de Times of Suriname van 5 oktober 2007 werd de ‘desastreuze vervuiling van de Boven-Saramaccarivier veroorzaakt met medeweten van leden uit de familie T. die al langer dan een jaar aan Brazilianen toestemming heeft verleend om goud te ontginnen in het familiegebied ten zuiden van het dorp Pompoekampoe.’ Zes Braziliaanse goudpontons zouden in een gebied van ongeveer honderd hectare mechanisch goudwinnen (met gebruik van zogenoemde ‘cutterzuigers’ die aarde van de oever afsnijden), met toestemming, aldus de Times of Suriname, ‘van een Matawai familie’.
Bewoners van het Matawaidorp Finisanti zouden geld aannemen van Brazilianen, waardoor ze ook direct schuldig waren aan de verontreiniging van de rivier. Geen enkele Braziliaan beschikte over een vergunning. De krant wist verder te melden dat de Brazilianen al de monding van de Bronkolonkokreek hadden beschadigd. Enige actie tegen de Braziliaanse activiteiten van minister Rusland bleef achterwege..... Tegenover de krant De Ware Tijd liet hij op 18 september weten, dat hij zich ‘niet kon heugen hiervoor concessie- en exploitatierecht te hebben verstrekt.’ De minister verklaarde ook, dat het geen overheidsbeleid is om deze vorm van goudwinning te stimuleren. Volgens Rusland zou een aanvraag voor de Corantijnrivier ook niet positief worden beoordeeld. (met dank aan deze bron)
Steken laten vallen
Kortom, Rusland kan nu dan wel mooi weer spelen en zichzelf op de borst slaan, maar hij heeft absoluut steken laten vallen tussen 2005 en 2010 als het gaat om de aanpak van goudpontons.
Met al zijn uitspraken wil Rusland niets meer en niets minder dan zijn eigen functioneren als minister tijdens de regering Venetiaan-Sardjoe (2005-2010) goed praten, verdedigen. Waarom? Wat is na het optreden van Dodson de werkelijke reden achter zijn uitspraken? Ze hebben geen enkele toegevoegde- of meerwaarde. Hij kan zich beter druk maken om en tijd steken in de perikelen rond de opstand van een groep leden binnen zijn eigen NPS.
Feit is, dat Dodson de enige bewindsman is die daadwerkelijk en daadkrachtig optreedt tegen goudpontons op het stuwmeer. Dat verdient waardering en respect. Dat verdient zeker geen kinderlijk gejammer van enkele van zijn wellicht jaloerse voorgangers die niet hebben opgetreden, waarschijnlijk om eigenaren van de pontons de hand boven het hoofd te houden en om via de belastingdienst miljoenen Surinaamse dollars in de staatskas te laten stromen.
COLUMN: Hok beschermde belangen, Dodson heeft maling aan belangen en eigenaren pontons
NPS-voorzitter doet ook, misplaatste, duit in het jammerzakje
08-09-2015 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant
Waartoe tijdens de regering Bouterse-Ameerali, 2010-2015, door de minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Jim Hok (PALU, Progressieve Arbeiders en Landbouwers Unie), geen enkele actie werd ondernomen en ook niet de presidentiële Commissie Ordening Goudsector daar opdracht toe gaf, dat heeft zijn opvolger Regilio Dodson (DOE, Democratie en Ontwikkeling in Eenheid) al binnen een maand na zijn aantreden wel gedaan: de goudpontons ofwel scalians op het stuwmeer bezoeken en korte metten met ze maken. Dodson verdient een milieuvriendelijke pluim. Hij toont ballen, heeft schijnbaar lak aan alles en iedereen. Heeft oog voor de biodiversiteit en de gezondheid van bewoners rond het stuwmeer.
Pokie in de voetsporen van Asabina
Het is een mooi succes voor Dodson. De goudpontons moeten van het stuwmeer verdwijnen en het meer moet een beschermd gebied worden. Tijdens zijn bezoek aan zo'n acht scalians op het stuwmeer werd hij onder andere vergezeld van het ABOP-Assembleelid Diana Pokie, afkomstig uit Brownsberg. Zij lijkt het roer in het parlement als het gaat om milieu-issues in het binnenland te hebben overgenomen van de uit het parlement vertrokken Ronnie Asabina (BEP), die de afgelopen regeerperiode diverse malen, tevergeefs, aandacht in het parlement heeft gevraagd voor de drijvende goudfabrieken op het stuwmeer en op een aantal rivieren. Het was deze keer Pokie die 27 augustus in De Nationale Assemblee aandacht vroeg voor de aanwezigheid van goudpontons op het stuwmeer. En het waren haar opmerkingen en vragen aan het adres van Dodson die de bewindsman deden doen besluiten om zelf het stuwmeer op te gaan en dat gebeurde vrijdag 4 september.
Jammerende 'voorgangers'
Waar de een succes heeft, Dodson, beginnen anderen, zoals Hok te jammeren. Hok was niet zo blij met publieke opmerkingen van Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Goudsector. Die had namelijk verklaard feitelijk nooit tegen de goudpontons te hebben kunnen optreden, omdat hij daartoe moest wachten op instructies vanuit het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen ofwel van toenmalig minister Hok. Neen, reageerde Hok meteen, de commissie valt rechtstreeks onder het Kabinet van de President en kennelijk kreeg Dompig ook geen instructies vanuit dat kabinet, lees de president.
Overigens werd vanuit de zijde van de regering de afgelopen jaren steeds verkondigd, dat het zo lastig is om de (identiteit van) eigenaren van pontons te achterhalen. Maar, aan de andere kant konden eigenaren wel forse belastingaanslagen ontvangen en daarmee de staatskas wat aanvullen. Werden die milieu vernietigende scalians daarom door de regering Bouterse-Ameerali gedoogd en niet verwijderd?
Op een van de door Dodson bezochte goudpontons was zelfs een plakkaat zichtbaar met daarop de naam van de eigenaar.......
Een van de eigenaren van een goudponton is Sarafina NV. Juist dit goudwinningsbedrijf opereert in het binnenland met milieuvriendelijke winningsmethoden. Maar, op het water blijkt dat milieuvriendelijke te zijn verdwenen. Hoe geloofwaardig is de eigenaresse van dit bedrijf, Claudetta Toney? En een andere eigenaar heet Pieter Peneux. Toch niet toevallig familie van de nieuwbakken minister van Onderwijs, Wetenschappen en Cultuur, Robert Peneux?
Kinderachtige reactie van oud-minister Rusland
Als klap op de vuurpijl vond een andere oud-bewindsman van Natuurlijke Hulpbronnen het ook nodig om op een werkelijk kinderachtige wijze te moeten reageren op het kordate optreden van Dodson. Gregory Rusland, voorzitter van de Nationale Partij Suriname (NPS), toonde met zijn reactie weer eens aan waarom het zo slecht gaat met zijn partij. Wie kan hem nog serieus nemen? Hij zei maandag 7 september in het Dagblad Suriname 'niets speciaals' te zien in het optreden van Dodson.
Toen de NPS-voorzitter tussen 2005 en 2010 de scepter zwaaide op NH, werd volgens hem hard opgetreden tegen goudpontons. Hij beweert op tijd tegen de pontons te hebben opgetreden.Maar, was dat wel zo. Neen. ‘Daarom zult u vanuit de coalitie ook horen, dat toen men in 2010 overnam er nul scalians waren op het stuwmeer. Dit, omdat wij het pertinent verboden hadden. Rond 2008 kreeg ik de informatie dat men bezig was een scalian op de Corantijnrivier op te zetten. Ik heb direct ingegrepen. De scalian was niet eens afgebouwd. Ik heb ervoor gezorgd dat die uit het gebied verwijderd werd. Wat de scalians betreft, hadden wij dus een strak beleid. Als we merken dat in de afgelopen vijf jaar, acht scalians op het meer, met allerlei gevolgen van dien voor ons milieu, intrek hebben genomen, rest er niets anders dan direct op treden. Feit is, dat wij onder de vorige regering deze situatie hebben gekregen. Zij moeten dus de situatie die zij zelf hebben gecreëerd rechtzetten. Wij moeten weer naar de situatie zoals wij het hebben achtergelaten. Er moet geen enkele scalian op het meer zijn’, aldus de NPS-voorzitter.
Leugentje voor bestwil of geheugenprobleem
Rusland beweert dus glashard 'rond 2008' (het is slecht gesteld met zijn geheugen) direct te hebben ingegrepen inzake een ponton op de Corantijnrivier. Maar, hij heeft toen niet ingegrepen. In de eerste week van mei 2008 werd duidelijk, dat het Braziliaanse goudponton op de Corantijnrivier was vertrokken. Het vaartuig was vermoedelijk richting Nickerie gevaren. Aan boord waren Guyanezen werkzaam. Dus, geen sprake van welke actie dan ook van Rusland.
Verder werd tijdens zijn regeerperiode ook een goudponton in aanbouw waargenomen in de maanden april, mei en juni 2007 op de Corantijnrivier in de nabijheid van Apoera. Aan boord zouden zes Braziliaanse mannen en twee vrouwen zijn geweest. Rusland was in geen velden en wegen te bekennen.
Volgens een artikel in de Times of Suriname van 5 oktober 2007 werd de ‘desastreuze vervuiling van de Boven-Saramaccarivier veroorzaakt met medeweten van leden uit de familie T. die al langer dan een jaar aan Brazilianen toestemming heeft verleend om goud te ontginnen in het familiegebied ten zuiden van het dorp Pompoekampoe.’ Zes Braziliaanse goudpontons zouden in een gebied van ongeveer honderd hectare mechanisch goudwinnen (met gebruik van zogenoemde ‘cutterzuigers’ die aarde van de oever afsnijden), met toestemming, aldus de Times of Suriname, ‘van een Matawai familie’.
Bewoners van het Matawaidorp Finisanti zouden geld aannemen van Brazilianen, waardoor ze ook direct schuldig waren aan de verontreiniging van de rivier. Geen enkele Braziliaan beschikte over een vergunning. De krant wist verder te melden dat de Brazilianen al de monding van de Bronkolonkokreek hadden beschadigd. Enige actie tegen de Braziliaanse activiteiten van minister Rusland bleef achterwege.....
Tegenover de krant De Ware Tijd liet hij op 18 september weten, dat hij zich ‘niet kon heugen hiervoor concessie- en exploitatierecht te hebben verstrekt.’ De minister verklaarde ook, dat het geen overheidsbeleid is om deze vorm van goudwinning te stimuleren. Volgens Rusland zou een aanvraag voor de Corantijnrivier ook niet positief worden beoordeeld. (met dank aan deze bron)
Steken laten vallen
Kortom, Rusland kan nu dan wel mooi weer spelen en zichzelf op de borst slaan, maar hij heeft absoluut steken laten vallen tussen 2005 en 2010 als het gaat om de aanpak van goudpontons.
Met al zijn uitspraken wil Rusland niets meer en niets minder dan zijn eigen functioneren als minister tijdens de regering Venetiaan-Sardjoe (2005-2010) goed praten, verdedigen. Waarom? Wat is na het optreden van Dodson de werkelijke reden achter zijn uitspraken? Ze hebben geen enkele toegevoegde- of meerwaarde. Hij kan zich beter druk maken om en tijd steken in de perikelen rond de opstand van een groep leden binnen zijn eigen NPS.
Feit is, dat Dodson de enige bewindsman is die daadwerkelijk en daadkrachtig optreedt tegen goudpontons op het stuwmeer. Dat verdient waardering en respect. Dat verdient zeker geen kinderlijk gejammer van enkele van zijn wellicht jaloerse voorgangers die niet hebben opgetreden, waarschijnlijk om eigenaren van de pontons de hand boven het hoofd te houden en om via de belastingdienst miljoenen Surinaamse dollars in de staatskas te laten stromen.
Eigenaren van goudpontons zijn bekend en zijn allen Surinamers
(Bron foto: Ronnie Asabina)
Districtscommissaris Pinas en Assembleelid Pokie (ABOP) blij met optreden bewindsman - Pokie spreekt van een 'historisch moment'
05-09-2015 De Surinaamse Krant/Starnieuws
De minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Regilio Dodson, heeft gisteren acht scalians gevonden op het stuwmeer. De eigenaren van de aangetroffen goudpontons zijn achterhaald, het zijn allen Surinamers. Dodson heeft de varende goudfabrieken onmiddellijk laten stoppen met dreggen. De bewindsman heeft brieven voor de eigenaren achtergelaten bij de bemanningen: Sarafina NV, Maxi Goldmining en Pieter Peneux zijn uitgenodigd voor een gesprek op 15 september, zo bericht Starnieuws vandaag, zaterdag 5 september 2015.
'Ik praat niet met arbeiders of vertegenwoor- digingen. Als ze niet komen opdagen en doorgaan met het zoeken naar goud in het meer, zullen er ernstige maatregelen getroffen worden', liet Dodson de bemanning weten. Hoewel er meer van de goudpontons zijn gerapporteerd, konden ze door motorpech en de geringe tijd niet allemaal aangedaan worden. Er zouden zich vijftien pontons op het stuwmeer ophouden volgens de rapportages. De grote worden scalians genoemd en de kleinere pontons. De bemanning op de scalians, die overigens goed beveiligd is, bestaat uit Surinamers en Brazilianen. Het dreggen en verwerken van het goud gebeurt veelal door de Brazilianen.
De districtscommissaris van Brokopondo, Yvonne Pinas, en het ABOP-Assembleelid Diana Pokie zijn blij en opgelucht. 'Wij zijn vaker op het stuwmeer, maar als we vragen wie de eigenaren zijn, weet niemand wat. Vandaag weten we wie ze zijn. Nu kunnen we nog meer stappen ondernemen', aldus Pinas.
Dodson kijkt uit naar de vergadering later deze maand. 'Er zijn namen gevallen, we gaan kijken wie allemaal komt op 15 september. Het is belangrijk dat de eigenaren zelf komen, we gaan niet dealen met vertegenwoordigers of tussenpersonen. Verwijdering gebeurt sowieso, maar we moeten weten wie we aansprakelijk moeten stellen voor deze milieuschade. We moeten ook nagaan of dit hersteld kan worden, dit is te gek.'
Het omwoelen van de bodem van het meer om goud te vinden, is zeer schadelijk voor het ecologische systeem, de gezondheid van de regionale bevolking en kan van invloed zijn op het functioneren van de stuwdam.
Pinas en Pokie maakten deel uit van de delegatie die met Dodson op het stuwmeer was, alsook een vertegenwoordiging van de Commissie Ordening Goudsector (COG). De voorzitter van DOE en Assembleelid Carl Breeveld heeft net als Pokie en Pinas voor het eerst de drijvende goudbedrijven betreden.
'We hebben hier zo vaak in De Nationale Assemblee over gesproken. Nu zie ik de dingen met eigen ogen. Dit bevestigt nog eens waar we het over hadden; dit is niet wat we willen. We gunnen iedereen wat, maar het milieu moet niet eraan gaan en dorpen moeten geen last ervan hebben. Daarnaast moeten we er wel wat uithalen als land, we zijn niet goed bezig als men maar doorgaat en er niets aan overhouden.'
Pokie zegt, dat Lebi Doti, Pisia, Baku en Brownsweg de meeste last hebben van de skalians. 'We hebben sinds de vorige regeerperiode gesproken over daadwerkelijke ordening. Vandaag is onze eerste operatie, een historisch moment. We hebben vaker geroepen dat de ministers en anderen in de uitvoering, zich gaan oriënteren in plaats van alleen maar rapporten lezen achter hun bureaus. Deze minister is vanaf zijn aantreden busy, hij is op het veld. Dat stemt goed.'
Pinas is zeer tevreden met het resultaat van het veldwerk; het bekend worden van de eigenaren van de skalians. 'Ik ben vaker in het gebied. Een ding was altijd zeker, men wist nooit wie het voor het zeggen had. Vandaag kunnen we zeggen, er is niks meer te verbergen.'
Noot: Een van de eigenaren van een goudponton is Sarafina NV. Juist dit goudwinningsbedrijf opereert in het binnenland met milieuvriendelijke winningsmethoden. Maar, op het water blijkt dat milieuvriendelijke te zijn verdwenen. Hoe geloofwaardig is de eigenaresse van dit bedrijf, Claudetta Toney? En een andere eigenaar heet Pieter Peneux. Toch niet toevallig familie van de nieuwbakken minister van Onderwijs, Wetenschappen en Cultuur, Robert Peneux?
Overigens kan ook de vraag gesteld waarom huidig minister Dodson, slechts een paar weken bewindsman, zo snel tot actie overgaat en zijn diverse voorgangers dat nimmer hebben gedaan. Zijn voorganger Jim Hok is nooit naar het stuwmeer gegaan. Waarom niet? Het antwoord lijkt voor de hand te liggen: belangen, het beschermen van hooggeplaatste Surinamers. Belangen waar Dodson maling aan heeft. Het oud-BEP-Assembleelid Ronnie Asabina zal met gemengde, maar zeker positief en instemmend, het optreden van Dodson hebben gevolgd. Het was Asabina die tijdens de regering Bouterse-Ameerali de aanwezigheid van goudpontons op het stuwmeer heeft aangekaart, maar hij leek tegen ministeriële dovemansoren te praten. De pontons werden gedoogd. Zelden werd er eentje verwijderd. Kortom, het milieu, de biodiversiteit en de inheemsen en marrons in het binnenland mogen in hun handen knijpen met iemand als Dodson aan het roer van het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen.
Eigenaren van goudpontons zijn bekend en zijn allen Surinamers
(Bron foto: Ronnie Asabina)
Districtscommissaris Pinas en Assembleelid Pokie (ABOP) blij met optreden bewindsman - Pokie spreekt van een 'historisch moment'
05-09-2015 De Surinaamse Krant/Starnieuws
De minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Regilio Dodson, heeft gisteren acht scalians gevonden op het stuwmeer. De eigenaren van de
aangetroffen goudpontons zijn achterhaald, het zijn allen Surinamers.
Dodson heeft de varende goudfabrieken onmiddellijk laten stoppen met
dreggen. De bewindsman heeft brieven voor de eigenaren achtergelaten bij
de bemanningen: Sarafina NV, Maxi Goldmining en Pieter Peneux zijn
uitgenodigd voor een gesprek op 15 september, zo bericht Starnieuws vandaag, zaterdag 5 september 2015.
'Ik praat niet met arbeiders of vertegenwoor- digingen. Als ze niet komen
opdagen en doorgaan met het zoeken naar goud in het meer, zullen er
ernstige maatregelen getroffen worden', liet Dodson de bemanning weten.
Hoewel er meer van de goudpontons zijn gerapporteerd, konden ze
door motorpech en de geringe tijd niet allemaal aangedaan worden. Er
zouden zich vijftien pontons op het stuwmeer ophouden volgens de
rapportages. De grote worden scalians genoemd en de kleinere pontons. De bemanning op de scalians, die overigens goed beveiligd is,
bestaat uit Surinamers en Brazilianen. Het dreggen en verwerken van het
goud gebeurt veelal door de Brazilianen.
De districtscommissaris van Brokopondo, Yvonne Pinas, en het ABOP-Assembleelid Diana
Pokie zijn blij en opgelucht. 'Wij zijn vaker op het stuwmeer,
maar als we vragen wie de eigenaren zijn, weet niemand wat. Vandaag weten we wie ze zijn. Nu kunnen we nog meer stappen
ondernemen', aldus Pinas.
Dodson kijkt uit naar de vergadering later deze maand. 'Er zijn namen gevallen, we gaan kijken wie allemaal komt
op 15 september. Het is belangrijk dat de eigenaren zelf komen, we gaan
niet dealen met vertegenwoordigers of tussenpersonen. Verwijdering gebeurt sowieso, maar we moeten weten wie we
aansprakelijk moeten stellen voor deze milieuschade. We moeten ook
nagaan of dit hersteld kan worden, dit is te gek.'
Het omwoelen van de bodem van het meer om goud
te vinden, is zeer schadelijk voor het ecologische systeem, de
gezondheid van de regionale bevolking en kan van invloed zijn op het
functioneren van de stuwdam.
Pinas en Pokie maakten deel uit van de delegatie die met Dodson op het stuwmeer was, alsook een vertegenwoordiging van de Commissie Ordening Goudsector
(COG). De voorzitter van DOE en
Assembleelid Carl Breeveld heeft net als Pokie en Pinas voor het eerst
de drijvende goudbedrijven betreden.
'We hebben hier zo vaak in De
Nationale Assemblee over gesproken. Nu zie ik de dingen met eigen ogen.
Dit bevestigt nog eens waar we het over hadden; dit is niet wat we
willen. We gunnen iedereen wat, maar het milieu
moet niet eraan gaan en dorpen moeten geen last ervan hebben. Daarnaast
moeten we er wel wat uithalen als land, we zijn niet goed bezig als men
maar doorgaat en er niets aan overhouden.'
Pokie zegt, dat Lebi Doti, Pisia, Baku
en Brownsweg de meeste last hebben van de skalians. 'We hebben
sinds de vorige regeerperiode gesproken over daadwerkelijke ordening.
Vandaag is onze eerste operatie, een historisch moment. We hebben vaker geroepen dat de ministers en anderen in de uitvoering,
zich gaan oriënteren in plaats van alleen maar rapporten lezen achter
hun bureaus. Deze minister is vanaf zijn aantreden busy, hij is op het
veld. Dat stemt goed.'
Pinas is zeer tevreden met het resultaat van het
veldwerk; het bekend worden van de eigenaren van de skalians. 'Ik ben
vaker in het gebied. Een ding was altijd zeker, men wist nooit wie het
voor het zeggen had. Vandaag kunnen we zeggen, er is
niks meer te verbergen.'
Noot:
Een van de eigenaren van een goudponton is Sarafina NV. Juist dit goudwinningsbedrijf opereert in het binnenland met milieuvriendelijke winningsmethoden. Maar, op het water blijkt dat milieuvriendelijke te zijn verdwenen. Hoe geloofwaardig is de eigenaresse van dit bedrijf, Claudetta Toney? En een andere eigenaar heet Pieter Peneux. Toch niet toevallig familie van de nieuwbakken minister van Onderwijs, Wetenschappen en Cultuur, Robert Peneux?
Overigens kan ook de vraag gesteld waarom huidig minister Dodson, slechts een paar weken bewindsman, zo snel tot actie overgaat en zijn diverse voorgangers dat nimmer hebben gedaan. Zijn voorganger Jim Hok is nooit naar het stuwmeer gegaan. Waarom niet? Het antwoord lijkt voor de hand te liggen: belangen, het beschermen van hooggeplaatste Surinamers. Belangen waar Dodson maling aan heeft. Het oud-BEP-Assembleelid Ronnie Asabina zal met gemengde, maar zeker positief en instemmend, het optreden van Dodson hebben gevolgd. Het was Asabina die tijdens de regering Bouterse-Ameerali de aanwezigheid van goudpontons op het stuwmeer heeft aangekaart, maar hij leek tegen ministeriële dovemansoren te praten. De pontons werden gedoogd. Zelden werd er eentje verwijderd. Kortom, het milieu, de biodiversiteit en de inheemsen en marrons in het binnenland mogen in hun handen knijpen met iemand als Dodson aan het roer van het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen.
Waar zijn de echte kwikdeskundigen in Suriname? De enige onder de panelleden die veel weet over kwik is de heer Dennis Wip... De anderen zijn, met respect hoor, pseudodeskundigen. Net als u en ik. Een enkeling vindt zichzelf zelfs belangrijker dan het kwik-issue, maar zodra die zijn mond opentrekt komen er nauwelijks deskundige opmerkingen uitgerold. Hetgeen die persoon constant verkondigt op social media en elders, ook via zijn zogenoemde 'biodiversiteits' bedrijfje - heel interessant hoor, niets meer dan dat -, dat alleen op papier en in woord bestaat, hadden u en ik ook kunnen verkondigen. Overigens geldt dit ook voor de zogenoemde NoKwik campagne op social media. Ook goed bedoeld, maar nauwelijks gestoeld op echte deskundigheid, maar meer ego-strelend voor diverse figuren die zichzelf kunnen profileren in videootjes en plotseling moeite hebben met kwik. Voor de campagne waren ze over dit issue nooit te horen.... Wie heeft zich in Suriname werkelijk ooit druk gemaakt over het gebruik van kwik door goudzoekers in het binnenland? De binnenlandbewoners, de inheemsen en de marrons, maar die werden in Paramaribo nauwelijks gehoord, toch?!Terwijl uit diverse onderzoeken bleek, dat bijvoorbeeld bij de Wayana een te hoog kwikgehalte voor kwam in hun hoofdharen.
Maar, waar is 5 juni bijvoorbeeld het WWF Guianas? En waar is bijvoorbeeld de bioloog Paul Ouboter, die ook veel kennis van zaken heeft en kwikonderzoek heeft verricht? Oh ja, wat te denken van bijvoorbeeld Claudette Toney van Sarafina NV, een onderneming die al langere tijd werkt met milieuvriendelijke goudwinningsmethodes?
Zinloze, maar goed bedoelde, discussie zonder voldoende echte kwik-deskundigen in het panel.
Natuurlijk is het goed dat er gesproken gaat worden over kwik en de gevolgen van het gebruik ervan voor de biodiversiteit en de gezondheid van inheemsen en marrons in het binnenland, maar dan wel door mensen met kennis van zaken graag.... anders kom je nog nergens, behalve dat het woord 'kwik' weer eens wat extra aandacht krijgt, maar eerlijk, het schiet gewoon niet op in Suriname.
Nog nooit is een kilo van dat spul in het binnenland in beslag genomen, nog nooit is een goudzoeker beboet voor het gebruik van kwik.... het wordt maar gedoogd, gedoogd en gedoogd... Dat is mijn punt.... praten, prima, maar het helpt dus niet echt....
Al jaren hou ik me met dit issue bezig en het moddert maar voort..... Die Amerikaanse onderzoeker Peplow, die ooit bij onder andere de Wayana en Matawai te Kwakoegron onderzoek deed naar kwikgehalte in de haren van deze inheemsen en marrons, mag niet eens Suriname meer in.... http://goudwinning-suriname.blogspot.com/.../amerikaans...
Kortom, zo'n panel is in principe prima, maar, nogmaals, dan wel met de juiste mensen want dit wordt weer een herhaling van 'zetten'. Misschien ben ik wat te zwartgallig, maar ja, op den duur.....word je dat wel.
Waar zijn de echte kwikdeskundigen in Suriname? De enige onder de panelleden die
veel weet over kwik is de heer Dennis Wip... De anderen zijn, met
respect hoor, pseudodeskundigen. Net als u en ik. Een enkeling vindt zichzelf zelfs belangrijker dan het kwik-issue, maar zodra die zijn mond opentrekt komen er nauwelijks deskundige opmerkingen uitgerold. Hetgeen die persoon constant verkondigt op social media en elders, ook via zijn zogenoemde 'biodiversiteits' bedrijfje - heel interessant hoor, niets meer dan dat -, dat alleen op papier en in woord bestaat, hadden u en ik ook kunnen verkondigen. Overigens geldt dit ook voor de zogenoemde NoKwik campagne op social media. Ook goed bedoeld, maar nauwelijks gestoeld op echte deskundigheid, maar meer ego-strelend voor diverse figuren die zichzelf kunnen profileren in videootjes en plotseling moeite hebben met kwik. Voor de campagne waren ze over dit issue nooit te horen.... Wie heeft zich in Suriname werkelijk ooit druk gemaakt over het gebruik van kwik door goudzoekers in het binnenland? De binnenlandbewoners, de inheemsen en de marrons, maar die werden in Paramaribo nauwelijks gehoord, toch?!Terwijl uit diverse onderzoeken bleek, dat bijvoorbeeld bij de Wayana een te hoog kwikgehalte voor kwam in hun hoofdharen.
Maar, waar is 5 juni bijvoorbeeld het WWF Guianas?
En waar is bijvoorbeeld de bioloog Paul Ouboter, die ook veel kennis van zaken heeft en kwikonderzoek heeft verricht?
Oh ja, wat te denken van bijvoorbeeld Claudette Toney van Sarafina NV, een onderneming
die al langere tijd werkt met milieuvriendelijke goudwinningsmethodes?
Zinloze, maar goed bedoelde, discussie zonder voldoende echte kwik-deskundigen in het panel.
Natuurlijk is het goed dat er gesproken gaat worden over kwik en de gevolgen van het gebruik ervan voor de biodiversiteit en de gezondheid van inheemsen en marrons in het binnenland, maar dan wel door mensen met kennis van zaken graag.... anders kom je nog nergens, behalve dat het woord 'kwik' weer eens wat
extra aandacht krijgt, maar eerlijk, het schiet gewoon niet op in Suriname.
Nog nooit is een kilo van dat spul in het
binnenland in beslag genomen, nog nooit is een goudzoeker beboet voor
het gebruik van kwik.... het wordt maar gedoogd, gedoogd en gedoogd...
Dat is mijn punt.... praten, prima, maar het helpt dus niet echt....
Al
jaren hou ik me met dit issue bezig en het moddert maar voort..... Die
Amerikaanse onderzoeker Peplow, die ooit bij onder andere de Wayana en Matawai
te Kwakoegron onderzoek deed naar kwikgehalte in de haren van deze
inheemsen en marrons, mag niet eens Suriname meer in.... http://goudwinning-suriname.blogspot.com/.../amerikaans...
Kortom, zo'n panel is in principe prima, maar, nogmaals, dan wel met de
juiste mensen want dit wordt weer een herhaling van 'zetten'. Misschien
ben ik wat te zwartgallig, maar ja, op den duur.....word je dat wel.
Stichting SORTS komt maar weer eens met 'shaking tables' op de proppen
In november 2011 presenteerde Sarafina NV al werkwijze van 'schuddende tafels' met Amerikaans bedrijf Global Mining Solutions
Kleine legale en illegale goudzoekers, porknokkers, nemen nog steeds een afwachtende houding aan als het gaat om de overstap naar milieuvriendelijke goudwinningsmethoden en om kwik in de ban te doen. Dat bleek, zo berichten vandaag, maandag 20 april 2015, de Ware Tijd en Starnieuws, zaterdag bij een presentatie op het terrein van Grassalco te Maripaston van het gebruik van zogenoemde 'shaking tables' ofwel schuddende tafels, waarmee op een milieuvriendelijke wijze goud kan worden gewonnen.
De activiteit was georganiseerd door de stichting Ontwikkeling door Radio en Televisie in Suriname (SORTS) die zich beijvert voor het gebruik van kwikvrije methodes. Loes Trustfull, voorzitter van SORTS, zegt dat in een voortraject is begonnen met het bewust maken van de goudzoekers van de kwikvrije methoden.
'Nu laten we de goudzoekers zien en horen hoe het in de praktijk werkt', zei Trustfull. Zij heeft gekozen voor een aanpak waarbij geen sprake is van opleggen van een kwikvrije methode, maar dat het belangrijker is dat de goudzoekers zelf tot de overtuiging komen dat deze manier effectiever en vooral milieuvriendelijker is. Trustfull zei, dat onmogelijk alleen gekeken moet worden naar het einddoel, namelijk kwikvrij werken omdat er, zeker voor de individuele goudzoeker, een lang traject komt bij kijken voordat uiteindelijk gedurfd wordt de stap te maken.
De drempels die de afwachtende houding van de goudzoekers rechtvaardigt, zijn volgens Trustfull niet eenvoudig. 'Bewustwording is de ene kant, maar even belangrijk is dat het gaat om kleine ondernemers, in de meeste gevallen illegalen, die gewend zijn op hun manier snel hun winsten te maken. Daarnaast moeten we echt rekening mee houden dat een investering van gemiddeld 20.000 Amerikaanse dollar eigenlijk een bedrijfsinvestering is, die ze niet hebben. Ze kunnen geen eventuele bankgarantie geven, zijn meestal niet op een plek te vinden voor in geval van wanbetaling en zo kunnen we nog wat noemen', aldus Trustful.
Overigens is SORTS niet uniek in haar activiteit. Al in november 2011 werd de 'shaking table' gedemonstreerd en wel door de ondernemingen Sarafina NV van Claudetta Toney en LaWa Star van Julien Lansdorf. Het in het Amerikaanse Prineville, Oregon, gevestigde Global Mining Solutions toonde haar milieuvriendelijke manier van goudwinnen voor beide bedrijven op de Aqua Azul-concessie in Saramacca. Met de zogenoemde ‘shaking tables’ wordt door goudzoekers opgespoten aarde geschud waardoor goud gescheiden kan worden. Kwik wordt hierbij niet gebruikt. Met een ‘schuddende tafel’ blijft vijfennegentig procent grondstoffen, in plaats van de gebruikelijke vijfenveertig procent, over. Een kleine machine kost vierduizend Amerikaanse dollars, zo beek bij die presentatie. Lawa Star Industries is de lokale agent voor Global Mining Solutions.
'In dit materiaal komt wel kwik voor dat is gebruikt door de goudzoekers. Daarom moet de machine ook getest worden in een gebied waar eerder helemaal geen kwik is gebruikt', zei Steven Ceder, gouddelver van Langetabbetje, zaterdag bij de presentatie bij Grassalco. Hij vindt het wel goed om te zien, dat de machine goud produceert, maar het moet nog blijken of het winstgevend is. 'Ik ga samen met andere collega's overwegen om een machine te kopen om na te gaan wat het rendement wordt. Ik zit nu niet erom te springen om meer dan één machine in één keer aan te schaffen, want straks lijd ik verlies en zit ik met de machines opgescheept.'
SORTS had in de delegatie van zaterdag personen opgenomen die het verschil zouden kunnen maken, zo schrijft Starnieuws. Twee medewerkers van bankinstelling Godo, die alternatieve methoden uitlegden over hoe goudzoekers aan een lening zouden kunnen komen. Hoe dat in georganiseerd verband te doen in een coöperatie met een borgsom die de goudzoekers bijeen moeten brengen. Er wordt gezocht naar manieren om anders dan met geweld tot een werkbare oplossing te komen met de illegalen op hun concessies.
Houtconcessionaris Bert Schreuders van E-timber zou hebben aangeboden de machines te willen aanschaffen, die de goudzoekers vervolgens gedoogd mogen gebruiken op zijn concessie, met de mogelijkheid dat de machines eigendom worden van de goudzoekers. 'Mijn enige winst is dat op mijn concessie kwikvrij naar goud wordt gezocht en ik daarvoor milieucertificaten krijg', zegt de concessiehouder.
De aanwezige goudzoekers tonen zich enthousiast hierover, zeker bij het zien van de mogelijkheid waarbij de schuddende tafel behoorlijk wat fijn goud uit het erts produceert. Bij hun eigen werkmethode gaat het vooral om de grove delen van het metaal.
Trustfull, de bankmedewerkers en de concessiehouders wezen de goudzoekers erop, dat het belangrijk is in het proces dat de goudzoekers zich laten registeren, omdat illegaliteit een behoorlijke drempel kan zijn in het proces. Trustfull ziet graag dat er vanuit de overheid naast de rol van controle ook veel aandacht moet worden gegeven aan begeleiding en educatie.
Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Goudsector, liet overigens een paar jaar geleden (2012) weten, dat er een speciaal fonds zou komen, waarop goudzoekers een beroep zouden kunnen doen voor de financiering van de aanschaf van milieuvriendelijke goudwinningsapparatuur. Dat fonds, voor zover bekend, nooit van de grond gekomen.
In het ‘Ontwikkelingsplan 2012 – 2016 - SURINAME IN TRANSFORMATIE’ van de regering Bouterse-Ameerali daterend van februari 2012, is onder ‘III.5.1. Goud en Ordening Goudsector, onder andere te lezen: ‘(...) De Regering zal een korte termijn een staatsbesluit slaan, betreffende de instelling van een investeringsfonds, ten behoeve van de ontwikkeling van de goudsector. Dit fonds zal het financieren van activiteiten in de sector die ondersteunend zijn naar de complete ordening en de duurzame ontwikkeling van de sector ter hand nemen. Kleine en middelgrote ondernemers alsook de overheid en Niet Gouvernementele Organisaties, NGO’s, zullen in aanmerking kunnen komen voor financiering van initiatieven en activiteiten, gericht op het opheffen van de chaotische, illegale en onveilige situatie in de goudrijke gebieden. (...)’
Achtereenvolgende Surinaamse regeringen hebben nauwelijks tot geen actie ondernomen om het gebruik van kwik tegen te gaan. Projecten hiertoe zijn er nauwelijks geweest. Op kleine schaal heeft het Wereld Natuurfonds Guianas getracht kleinschalige goudzoekers te bewegen over te stappen van het gebruik van kwik naar groene, milieuvriendelijke winningsmethoden. Een enkel klein goudwinningsbedrijf heeft zelf de aanzet gegeven om milieuvriendelijk goud te winnen, zoals Sarafina NV dat gebruik is gaan maken van zogenoemde ‘shaking tables’. Gesteld kan worden, dat Surinaamse regeringen en non-gouvernementele organisaties laks zijn geweest om het kwikgebruik aan te pakken. Niemand heeft ooit met goed doorwrochten plannen of projecten hiertoe enige aanzet willen geven, terwijl iedereen heel goed wist en weet dat wateren in het binnenland sterk vervuild zijn door kwik en dat inheemsen en marrons in bepaalde dorpen met gezondheidsproblemen kampen.
Voor specifieke opgezette projecten om het kwikgebruik uit te bannen kunnen landen en organisaties voor de financiering ervan ook een beroep doen op de zogenoemde Global Environment Facility (GEF) of op het Small Grants Programme (SGP), dat weer gefinancierd wordt door het GEF. Het GEF valt onder het VN Ontwikkelings Programma (UNDP, United Nations Development Programme). Het UNDP zetelt voornamelijk in New York City en voorziet ontwikkelingslanden - met de name de minst ontwikkelde landen - van advies, training en materiaal om armoede te bestrijden en ontwikkeling te stimuleren. UNDP voert daarbij zelf geen projecten uit maar organiseert en financiert deze, waarbij de uitvoering aan andere VN organisaties wordt uitbesteed.
Het in Washington, Amerika, gevestigde, GEF werd opgericht in 1992, na de VN-Top van de Aarde (Earth Summit) in juni van dat jaar in het Braziliaanse Rio de Janeiro. Die conferentie leverde een aantal belangrijke milieuconventies op die de ondertekenende landen dwingen hun economie op bepaalde punten ingrijpend aan te passen. Een speciaal fonds werd nodig geacht om de ontwikkelingslanden daarbij te helpen. Het fonds wordt beheerd door UNEP, UNDP en de Wereldbank. Een paar miljard Amerikaanse dollar is al in dat fonds gepompt voor milieuprojecten. Het fonds concentreert zich daarbij op initiatieven op de terreinen biodiversiteit, klimaatverandering, internationale wateren en stoffen die de ozonlaag aantasten. Het fonds heeft een partnerschap met 182 landen en organisaties en is het grootste publieke fonds te wereld ter verbetering van het milieu in die wereld. Het SGP is een soort klein broertje van het GEF. Het programma werd voor het eerst in Suriname geïntroduceerd in 1997. Het eerste door een non-gouvernementele organisatie ingediende project werd twee jaren later ter goedkeuring ingediend. Het SGP financiert projecten tot een bedrag van 50.000 Amerikaanse dollar per projectaanvraag.
Suriname had volgens het SGP, tot medio januari 2013, zo’n achtentachtig projecten ingediend voor een totaalbedrag van 2.089.595 Amerikaanse dollar, waarvan slechts drie betrekking hadden op kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning in het Surinaamse binnenland. Eén van die drie was een door de stichting Godo-holo in 2001 aangevraagd project. De stichting ontving 2.000 Amerikaanse dollars voor het aantrekken van een deskundige om onderzoek te doen naar mogelijkheden om kleinschalige goudzoekers in het Tapanahonigebied (zuidoosten van het land), in de omgeving van de Toso- en Selakreek, over te laten stappen van het gebruik van kwik in het goudwinningsproces naar een milieuvriendelijke winningsmethode. De tweede aanvraag dateert ook uit 2001 van de vrouwenorganisatie Pikin Saron voor een project inzake een onderzoek naar mogelijke kwikvervuiling. Ook hier ging het om een bedrag van 2.000 Amerikaanse dollar. Het derde betreft een milieu bewustwordingsproject uit 2006/2007 voor marron kleinschalige goudzoekers in het Tapanahoniriviergebied. Doel was om de voor het milieu vernietigende werkwijze van de goudzoekers om te buigen naar een constructieve werkwijze en ook om ze bekend te maken met milieuvriendelijke winningsmethoden. De stichting Nehezra ontving hiertoe een bedrag van 21.236 Amerikaanse dollar.
Tanja Lieuw, National Coördinator van het SGP Suriname, liet op 14 januari 2013 weten: ‘Wij hebben na 2007 geen nieuwe projectvoorstellen ontvangen van non-gouvernementele organisaties die het probleem met kwik willen aanpakken, ons fonds gaat er namelijk wel vanuit dat de organisaties bij ons aankloppen met hun ideeen, die dan samen met ons worden uitgewerkt tot projectvoorstellen.’
Bij de grotere broer, het GEF, blijkt Suriname de afgelopen jaren nauwelijks projecten ter financiering te hebben ingediend. Uit de website van het GEF blijkt dat Suriname, tot januari 2013, voor zeven ingediende nationale projecten gelden heeft ontvangen voor een totaalbedrag van 15.655.356 Amerikaanse dollar. Het eerste project dateert uit 1997 en het laatste werd in november 2011 goedgekeurd. Twee projecten springen eruit vanwege de aanzienlijke bedragen die door het fonds beschikbaar werden gesteld. In 2001 keurde het GEF een projectvoorstel (nummer 661) goed, dat als doel had de ecosystemen en de biodiversiteit in het Guyana Schild en dan met name in het Centraal Suriname Natuurreservaat (CSNR) en in het Sipaliwini Natuurreservaat (SNR) beter te beschermen. Het GEF stelde 9.590.000 Amerikaanse dollar beschikbaar voor het in totaal op 18.390.000 Amerikaanse dollar begrote project.
Het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen ontving in november 2012 een bedrag van 4.400.000 Amerikaanse dollar voor een project (GEF-nummer 4497) ter ontwikkeling van duurzame energie, energie efficiency en elektrificatie van geheel Suriname, dus ook het binnenland. Het totale project is begroot op 25.900.000 Amerikaanse dollar.
Geen enkel project had echter betrekking op kwikgebruik en/of de kleinschalige goudwinning. Opmerkelijk, omdat het GEF zich onder andere specifiek richt op kwikproblematiek wereldwijd. Zo ondersteunt het fonds projectvoorstellen op het terrein van het terugdringen van kwikgebruik in producten, in industriële processen, het terugdringen van de uitstoot van kwikdampen en het verminderen van kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning. Voor wat betreft het laatste doel heeft het GEF projecten goedgekeurd in onder andere Ecuador en Peru en Burkina Faso, Mali en Senegal.
Dat in Suriname geen projecten worden ontwikkeld en ter financiering worden voorgelegd aan de VN-fondsen met als doel het vervangen van kwik in de kleinschalige goudwinning door milieuvriendelijke winningsmethoden, is een gemiste kans. Vooral nu het GEF juist het terugdringen van kwikgebruik in de wereld als een van haar belangrijke aandachtspunten hanteert.
Een shaking table:
(Red. De Surinaamse Krant/de Ware Tijd/Starnieuws/goudwinning-suriname.blogspot.com)
Stichting SORTS komt maar weer eens met 'shaking tables' op de proppen
In november 2011 presenteerde Sarafina NV al werkwijze van 'schuddende tafels' met Amerikaans bedrijf Global Mining Solutions
Kleine legale en illegale goudzoekers, porknokkers, nemen nog steeds een afwachtende houding aan als het gaat om de overstap naar milieuvriendelijke goudwinningsmethoden en om kwik in de ban te doen. Dat bleek, zo berichten vandaag, maandag 20 april 2015, de Ware Tijd en Starnieuws, zaterdag bij een presentatie op het terrein van Grassalco te Maripaston van het gebruik van zogenoemde 'shaking tables' ofwel schuddende tafels, waarmee op een milieuvriendelijke wijze goud kan worden gewonnen.
De activiteit was georganiseerd door de stichting Ontwikkeling door Radio en
Televisie in Suriname (SORTS) die zich beijvert voor het gebruik van
kwikvrije methodes. Loes Trustfull, voorzitter van SORTS, zegt dat in
een voortraject is begonnen met het bewust maken van de goudzoekers van
de kwikvrije methoden.
'Nu laten we de goudzoekers zien en horen hoe het
in de praktijk werkt', zei Trustfull. Zij heeft gekozen voor een
aanpak waarbij geen sprake is van opleggen van een kwikvrije methode,
maar dat het belangrijker is dat de goudzoekers zelf tot de overtuiging
komen dat deze manier effectiever en vooral milieuvriendelijker is.
Trustfull zei, dat onmogelijk alleen gekeken moet worden naar het
einddoel, namelijk kwikvrij werken omdat er, zeker voor de individuele
goudzoeker, een lang traject komt bij kijken voordat uiteindelijk
gedurfd wordt de stap te maken.
De drempels die de afwachtende houding van de goudzoekers rechtvaardigt,
zijn volgens Trustfull niet eenvoudig. 'Bewustwording is de ene kant,
maar even belangrijk is dat het gaat om kleine ondernemers, in de meeste
gevallen illegalen, die gewend zijn op hun manier snel hun winsten te
maken. Daarnaast moeten we echt rekening mee houden dat een investering
van gemiddeld 20.000 Amerikaanse dollar eigenlijk een bedrijfsinvestering is, die ze
niet hebben. Ze kunnen geen eventuele bankgarantie geven, zijn meestal
niet op een plek te vinden voor in geval van wanbetaling en zo kunnen
we nog wat noemen', aldus Trustful.
Overigens is SORTS niet uniek in haar activiteit. Al in november 2011 werd de 'shaking table' gedemonstreerd en wel door de ondernemingen Sarafina NV van Claudetta Toney en LaWa Star van Julien Lansdorf. Het in het Amerikaanse Prineville, Oregon, gevestigde Global Mining Solutions toonde haar milieuvriendelijke manier van goudwinnen voor beide bedrijven op de Aqua
Azul-concessie in Saramacca. Met de zogenoemde ‘shaking tables’ wordt door
goudzoekers opgespoten aarde geschud waardoor goud gescheiden kan
worden. Kwik wordt hierbij niet gebruikt. Met een ‘schuddende tafel’
blijft vijfennegentig procent grondstoffen, in plaats van de
gebruikelijke vijfenveertig procent, over. Een
kleine machine kost vierduizend Amerikaanse dollars, zo beek bij die presentatie. Lawa Star
Industries is de lokale agent voor Global Mining Solutions.
'In dit materiaal komt wel kwik voor dat is gebruikt door de
goudzoekers. Daarom moet de machine ook getest worden in een gebied
waar eerder helemaal geen kwik is gebruikt', zei Steven Ceder,
gouddelver van Langetabbetje, zaterdag bij de presentatie bij Grassalco.
Hij vindt het wel goed om te zien, dat de machine goud
produceert, maar het moet nog blijken of het winstgevend is. 'Ik ga
samen met andere collega's overwegen om een machine te kopen om na
te gaan wat het rendement wordt. Ik zit nu niet erom te springen om
meer dan één machine in één keer aan te schaffen, want straks lijd
ik verlies en zit ik met de machines opgescheept.'
SORTS had in de delegatie van zaterdag personen opgenomen die het
verschil zouden kunnen maken, zo schrijft Starnieuws. Twee medewerkers van bankinstelling Godo,
die alternatieve methoden uitlegden over hoe goudzoekers aan een lening zouden kunnen komen. Hoe
dat in georganiseerd verband te doen in een coöperatie met een borgsom
die de goudzoekers bijeen moeten brengen. Er wordt gezocht naar manieren
om anders dan met geweld tot een werkbare oplossing te komen met de
illegalen op hun concessies.
Houtconcessionaris Bert Schreuders van
E-timber zou hebben aangeboden de machines te willen aanschaffen, die de
goudzoekers vervolgens gedoogd mogen gebruiken op zijn concessie, met de
mogelijkheid dat de machines eigendom worden van de goudzoekers. 'Mijn
enige winst is dat op mijn concessie kwikvrij naar goud wordt gezocht en
ik daarvoor milieucertificaten krijg', zegt de concessiehouder.
De aanwezige goudzoekers tonen zich enthousiast hierover, zeker bij het
zien van de mogelijkheid waarbij de schuddende tafel behoorlijk wat
fijn goud uit het erts produceert. Bij hun eigen werkmethode gaat het
vooral om de grove delen van het metaal.
Trustfull, de bankmedewerkers en de concessiehouders
wezen de goudzoekers erop, dat het belangrijk is in het proces dat de
goudzoekers zich laten registeren, omdat illegaliteit een behoorlijke
drempel kan zijn in het proces. Trustfull ziet graag dat er vanuit de
overheid naast de rol van controle ook veel aandacht moet worden gegeven
aan begeleiding en educatie.
Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Goudsector, liet overigens een paar jaar geleden (2012) weten, dat er een speciaal fonds zou komen, waarop goudzoekers een beroep zouden kunnen doen voor de financiering van de aanschaf van milieuvriendelijke goudwinningsapparatuur. Dat fonds, voor zover bekend, nooit van de grond gekomen.
In het
‘Ontwikkelingsplan 2012 – 2016 - SURINAME IN TRANSFORMATIE’ van
de regering Bouterse-Ameerali daterend van februari 2012, is onder
‘III.5.1. Goud en Ordening Goudsector, onder andere te
lezen:
‘(...) De Regering zal een korte termijn een
staatsbesluit slaan, betreffende de instelling van een
investeringsfonds, ten behoeve van de ontwikkeling van de goudsector.
Dit fonds zal het financieren van activiteiten in de sector die
ondersteunend zijn naar de complete ordening en de duurzame
ontwikkeling van de sector ter hand nemen. Kleine en middelgrote
ondernemers alsook de overheid en Niet Gouvernementele Organisaties,
NGO’s, zullen in aanmerking kunnen komen voor financiering van
initiatieven en activiteiten, gericht op het opheffen van de
chaotische, illegale en onveilige situatie in de goudrijke gebieden.
(...)’
Achtereenvolgende Surinaamse regeringen hebben nauwelijks tot geen actie ondernomen om het gebruik van kwik tegen te gaan. Projecten
hiertoe zijn er nauwelijks geweest. Op kleine schaal heeft het Wereld
Natuurfonds Guianas getracht kleinschalige goudzoekers te bewegen
over te stappen van het gebruik van kwik naar groene,
milieuvriendelijke winningsmethoden. Een enkel klein
goudwinningsbedrijf heeft zelf de aanzet gegeven om milieuvriendelijk
goud te winnen, zoals Sarafina NV dat gebruik is gaan maken van
zogenoemde ‘shaking tables’. Gesteld kan worden, dat Surinaamse
regeringen en non-gouvernementele organisaties laks zijn geweest om
het kwikgebruik aan te pakken. Niemand heeft ooit met goed
doorwrochten plannen of projecten hiertoe enige aanzet willen geven,
terwijl iedereen heel goed wist en weet dat wateren in het binnenland
sterk vervuild zijn door kwik en dat inheemsen en marrons in bepaalde
dorpen met gezondheidsproblemen kampen.
Voor specifieke opgezette projecten
om het kwikgebruik uit te bannen kunnen landen en organisaties voor
de financiering ervan ook een beroep doen op de zogenoemde Global
Environment Facility (GEF) of op het Small Grants Programme (SGP),
dat weer gefinancierd wordt door het GEF. Het GEF valt onder het VN
Ontwikkelings Programma (UNDP, United Nations Development Programme).
Het UNDP zetelt voornamelijk in New York City en voorziet
ontwikkelingslanden - met de name de minst ontwikkelde landen - van
advies, training en materiaal om armoede te bestrijden en
ontwikkeling te stimuleren. UNDP voert daarbij zelf geen projecten
uit maar organiseert en financiert deze, waarbij de uitvoering aan
andere VN organisaties wordt uitbesteed.
Het in Washington, Amerika,
gevestigde, GEF werd opgericht in 1992, na de VN-Top van de Aarde
(Earth Summit) in juni van dat jaar in het Braziliaanse Rio de
Janeiro. Die conferentie leverde een aantal belangrijke
milieuconventies op die de ondertekenende landen dwingen hun economie
op bepaalde punten ingrijpend aan te passen. Een speciaal fonds werd
nodig geacht om de ontwikkelingslanden daarbij te helpen. Het fonds
wordt beheerd door UNEP, UNDP en de Wereldbank. Een paar miljard
Amerikaanse dollar is al in dat fonds gepompt voor milieuprojecten.
Het fonds concentreert zich daarbij op initiatieven op de terreinen
biodiversiteit, klimaatverandering, internationale wateren en stoffen
die de ozonlaag aantasten. Het fonds heeft een partnerschap met 182
landen en organisaties en is het grootste publieke fonds te wereld
ter verbetering van het milieu in die wereld. Het SGP is een soort
klein broertje van het GEF. Het programma werd voor het eerst in
Suriname geïntroduceerd in 1997. Het eerste door een
non-gouvernementele organisatie ingediende project werd twee jaren
later ter goedkeuring ingediend. Het SGP financiert projecten tot een
bedrag van 50.000 Amerikaanse dollar per projectaanvraag.
Suriname had volgens het SGP,
tot medio januari 2013, zo’n achtentachtig projecten ingediend voor
een totaalbedrag van 2.089.595 Amerikaanse dollar, waarvan slechts
drie betrekking hadden op kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning
in het Surinaamse binnenland. Eén van die drie was een door de
stichting Godo-holo in 2001 aangevraagd project. De stichting ontving
2.000 Amerikaanse dollars voor het aantrekken van een deskundige om
onderzoek te doen naar mogelijkheden om kleinschalige goudzoekers in
het Tapanahonigebied (zuidoosten van het land), in de omgeving van de
Toso- en Selakreek, over te laten stappen van het gebruik van kwik in
het goudwinningsproces naar een milieuvriendelijke winningsmethode.
De tweede aanvraag dateert ook uit 2001 van de vrouwenorganisatie
Pikin Saron voor een project inzake een onderzoek naar mogelijke
kwikvervuiling. Ook hier ging het om een bedrag van 2.000 Amerikaanse
dollar. Het derde betreft een milieu bewustwordingsproject uit
2006/2007 voor marron kleinschalige goudzoekers in het
Tapanahoniriviergebied. Doel was om de voor het milieu vernietigende
werkwijze van de goudzoekers om te buigen naar een constructieve
werkwijze en ook om ze bekend te maken met milieuvriendelijke
winningsmethoden. De stichting Nehezra ontving hiertoe een bedrag van
21.236 Amerikaanse dollar.
Tanja Lieuw, National Coördinator
van het SGP Suriname, liet op 14 januari 2013 weten: ‘Wij
hebben na 2007 geen nieuwe projectvoorstellen ontvangen van
non-gouvernementele organisaties die het probleem met kwik willen
aanpakken, ons fonds gaat er namelijk wel vanuit dat de organisaties
bij ons aankloppen met hun ideeen, die dan samen met ons worden
uitgewerkt tot projectvoorstellen.’
Bij de grotere broer, het GEF,
blijkt Suriname de afgelopen jaren nauwelijks projecten ter
financiering te hebben ingediend. Uit de website van het GEF blijkt
dat Suriname, tot januari 2013, voor zeven ingediende nationale
projecten gelden heeft ontvangen voor een totaalbedrag van 15.655.356
Amerikaanse dollar. Het eerste project dateert uit 1997 en het
laatste werd in november 2011 goedgekeurd. Twee projecten springen
eruit vanwege de aanzienlijke bedragen die door het fonds beschikbaar
werden gesteld. In 2001 keurde het GEF een projectvoorstel (nummer
661) goed, dat als doel had de ecosystemen en de biodiversiteit in
het Guyana Schild en dan met name in het Centraal Suriname
Natuurreservaat (CSNR) en in het Sipaliwini Natuurreservaat (SNR)
beter te beschermen. Het GEF stelde 9.590.000 Amerikaanse dollar
beschikbaar voor het in totaal op 18.390.000 Amerikaanse dollar
begrote project.
Het ministerie van Natuurlijke
Hulpbronnen ontving in november 2012 een bedrag van 4.400.000
Amerikaanse dollar voor een project (GEF-nummer 4497) ter
ontwikkeling van duurzame energie, energie efficiency en
elektrificatie van geheel Suriname, dus ook het binnenland. Het
totale project is begroot op 25.900.000 Amerikaanse dollar.
Geen enkel project had echter
betrekking op kwikgebruik en/of de kleinschalige goudwinning.
Opmerkelijk, omdat het GEF zich onder andere specifiek richt op
kwikproblematiek wereldwijd. Zo ondersteunt het fonds
projectvoorstellen op het terrein van het terugdringen van
kwikgebruik in producten, in industriële processen, het terugdringen
van de uitstoot van kwikdampen en het verminderen van kwikgebruik in
de kleinschalige goudwinning. Voor wat betreft het laatste doel heeft
het GEF projecten goedgekeurd in onder andere Ecuador en Peru en
Burkina Faso, Mali en Senegal.
Dat in Suriname geen projecten worden
ontwikkeld en ter financiering worden voorgelegd aan de VN-fondsen
met als doel het vervangen van kwik in de kleinschalige goudwinning
door milieuvriendelijke winningsmethoden, is een gemiste kans. Vooral
nu het GEF juist het terugdringen van kwikgebruik in de wereld als
een van haar belangrijke aandachtspunten hanteert.
Een shaking table:
(Red. De Surinaamse Krant/de Ware Tijd/Starnieuws/goudwinning-suriname.blogspot.com)
Overheid werkt aan ratificering Minamataverdrag
_Detailfoto.jpg)
